جاده ها

جاده‌ها بی‌انتها هستند.

این آدم‌ها هستند که خسته می‌شوند.

می‌ایستند و می‌گویند که اینجاست، همینجا

آخرش است.

امّا !

جاده‌ها هم به انتها می‌رسند.

آنجا که خود را به دریا می‌رسانند ،

و بعد خود را در میان شن‌های ساحل گم می‌کنند.

امّا !

در دریا هم هزاران راه هست.

جاده‌هایی که کشتی‌ها در آنها آرام می‌پیمایند.

به نظر می‌رسد برای کسی که پای رفتن ایستاده باشد.

همیشه راهی برای پیمودن و جای برای رفتن هست .

و برای کسی که ماندن را بخواهد ؟

همیشه بهانه‌ای

و عشق؟

تو خود میدانی،

رفتن و گفتن ،

ماندن و جستن،

گریختن و پیمودن ...

به نظر می‌رسد برای عشق ،

واژه‌ها بی‌انتها هستند.

و اگر کسی سکوت را بخواهد؟

نگاه،

آنجا که رد پایی میان شن‌های ساحل گم می‌شود.

یا نامه‌ای که هرگز باز نخواهد شد و زیر باران خواهد ماند.

یا موسیقی سازی، آنجا که میان هیاهوی باد و باران از یاد خواهد رفت.

به نظر می‌رسد سکوت هم بی انتهاست.

و مایی که دلباخته و فریفته ی سکوت هستیم...
زبانی که به مترجمی بی پروا نیازمند است.