
و هر چقدر بیشتر پیش بروید و ببینید و تجربه کنید عمق فاجعه را بیشتر درک میکنید ، خوشحال آنان که با یک کلام و یک وعده براحتی گول میخورند ، دوران غریبی است نازنین، جهل عیان است و تعقل جرم، در دنیای دیوان عاقلان را به زنجیر بسته اند، از جهل فراری نیست،قلب تعقل را هیچ جا قرار نیست، خوش بحال آنان که راه دیوانگی سالم را بلدند، آنان که هنری دارند و راحت عاشق میشوند، بیخیال قبل و بعدشان ، دنیا جای زیستن عاقلانه نیست، امروز بدتر از دیروز نیست فقط چون آدمها زیاد شده اند خصلت هایشان واضح تر دیده میشود ،و کان الانسان جهولا، و تو اگر بدانی که در آخر این قصه چه است دیگر نه امید معنی خواهد داشت و نه ترس، خوش به سعادت آنان که رفتن را بلدند، بی فکر آخر و بعدا ، بهتر از آنان عاشقانه رفتن را، گیتارش را، کتابی یا نگاری را میزند زیر بغلش و میرود به کجا؟ به هر آن کجا که باشد به جز این جهان سرایش، به همان سرایی که قلب فقط از شوق دیدن عشق به تپش در میآید و درد فقط آن است که وقت مرگ دستش در دست یار نیست.
آدم باید عشقش دم دستش باشد ، دلش که گرفت ، بزند زیر پیراهنش و برود آنجا که دل خوش است ، عشق باید جلد آدم باشد یا برعکس
به کفتر بازها حسادت میکنم، آنها عاشق آسمان شده اند، از آسمان سنگ ببارد از زمین شراره،انگار زمان برای آنها ایستاده، با سوت زیرلبی بلندی عشق را که جَلد گوشه ی دیوار دلش کرده مینشاند ، آنرا زیر پیرهن قایم میکند و بعد هرچه میخواهد بشود ، بشود ،تو ، تو که دکتری ، مهنسی ،معلمی ، که خیلی ادعایت میشود، تا حالا عشق زیر پیراهنت تکان تکان خورده ؟ خوشبختی بیاید زیر بغلت باز از روی سینه ات بگذرد و همین جور یک ریز بخواند؟