
هرچند در بیمارستان زندگی عریان است اما بیمارستان جای عجیبی است برای نوشتن. اینجا از تمام زرق و برق ها و الگوهای آشنایی که بیرون اینجا خیلی طبیعی به نظر میرسد خبری نیست و وقتی در تاریکی گوش میاندازی تمام آن طرحوارههایی از زندگی که ساختهایم و کاملا محکم و غیر قابل انکار جلوه میکند بی معنی و حتی مضحک به نظر میرسد.
وقتی که کار به نفس میرسد، یکی بعد از دیگری و تو دیگر مطمئن نیستی بعدی هم در کار هست یا نه! و حتی مطمئن نیستی دوست داری بعدی هم در کار باشد یا نه...
ناله مردی از دور میآید. چیزی را بالا میآورد. خش خش تهویه اعصاب را میخراشد ولی خوبیش اینست که این صداهای ضعیف را در خودش میکشد.
در تاریک و روشن راهروها و گرمای وحشی تابستان عرق کرده و معذب روی صندلی نشستهام و به موجودی نگاه میکنم که روبرویم روی تخت دراز کشیده و از زیر ماسک اکسیژن _که با فشار و فش فش کنان بیرون میزند_ ناامیدانه سعی دارد تمام آن سیمها و شلنگها را بکند و یحتمل به آشناترین جایی که میشناسد فرار کند. دستهایش را بستهاند به تخت و آنقدر توان ندارد که بخواهد آنرا جدا کند.
اتاق روبرو بی هوا چراغ را روشن کرد. انگار گناه کبیره کرده باشد. چشمان همراه بیمار سرخ است. اگر چند شبی را اینجا مانده باشد میفهمی این روشن شدن یکباره چراغها و هول و بلای پرستارهای خواب آلود بیدلیل نیست.
چند دقیقه قبل من هم مجبور شدم چراغ را بی محابا روشن کنم. پرستار را صدا کنم. اما به خیر گذشت. نیم ساعت عرق ریزان گذشت و حالا پدر دوباره خوابیده است. خدا کند بتواند چند دقیقه آرام بخوابد.
برای یک شب درد زیادی را تحمل کرد. از گذاشتن لوله تغذیه، لوله اکسیژن، سوند، آنژیوکت، ده دوازده تا آمپول مختلف و ساکشن ریه...
طنز ماجرا اینجاست که این اولین باری است که بعد از چند دهه زندگی پایش به عنوان بیمار به بیمارستان باز شده.
در اتاق کناری دختری قرص خورده. گویا به عشق سامی نامی. حالا که از درد و رنج شستشوی معده راحت شده اصرار دارد سامی بیاید سر بالینش. اما سامی تلفنش را خاموش کرده. گویا رفیقش را هم فرستاده دم در خانه سام، ولی ...
ذق و ذوقش امان پرستارها را بریده. دارند شور میکنند یک آرامبخش مهمانش کنند یا نه. یکی گفت «اتفاقاً باید آمپول فشار بهش بزنیم که عاشقی یادش برود». کسی نخندید. چند دقیقه بعد دخترک یکهو ساکت شد.
تلویزیون فوتبال نشان میدهد. نیروی خدماتی جلوی تلویزیون خوابش برده. لباسش از چند متری بوی عرق میدهد.
هرچقدر تمرکز کردم چیزی از آدمهایی که در تصویر دیده میشد نفهمیدم. درک نکردم. بیمارستان کنار مسجد است. کمتر از پانصد متر آنطرفتر خانه ما است. اما تا حالا به این ساختمان مدرن و امروزی دقت نکرده بودم. صدای اذان در همچین شبهایی چقدر گوش نواز است. اتاق پنجره ندارد. صدا از دریچه هواکش به نرمی داخل میخزد.