بیداری

از خواب بیدار شد. به زحمت و با صدای مادرش که به گرمی او را صدا می‌زد . راس ساعت شش و ده دقیقه درست مانند تمام شصت و نه سال گذشته. دوباره چشمانش را بست اما مادر بازهم او را صدا کرد .

_ اوووو . مادر ! من تقریبا صد ساله هستم ، رفقای مهد کودک من سال‌هاست که با خیال راحت خوابیده‌اند ، من چرا باید وقتی هنوز خورشید بیدار نشده از رختخواب جدا بشم؟

_ بلند شو پسرم ، تو باید قرارداد رو اجرا کنی، فقط دو روز دیگه مونده.

به سختی خودش را در تخت جابجا کرد و بعد از کلی دردسر توانست لبه‌ی آن بنشیند ، اما معلوم بود برای ادامه دادن نیاز به انگیزه کافی دارد.

_ فقط دو روز دیگه پسرم ، به خاطر مادر

به آهستگی دستگیره واکر را گرفت و با صدایی کش دار سر پا ایستاد . نیازی به تعویض لباس نبود ، او همیشه با یکدست لباس راحت که خیلی شبیه لباس‌های رسمی است می‌خوابد ، خوب کسی هم از یک پیرمرد نودونه ساله انتظار کت شلوار اتو کشیده ندارد .

بدون هیچ معطلی به سمت در خروجی براه افتاد . وقتی از طبقه‌ی پنجم به در خروجی مجتمع رسید تقریبا هوا روشن شده بود . کیف چرمی چرخدار نسبتا بزرگش را با کمک نگهبان از پله ها پایین برد و با یک تکان سر از او تشکر کرد . با این کار یعنی زبان اشاره کمی در مصرف اکسیژن صرفه جویی می‌کرد .

کیف را به دنبال خود می‌کشید و زیر لب با خودش غر و لند می‌کرد.

_ " آخه کدوم احمقی اولین بار فکر کرد میشه مغز آدم‌ها را به صورت مصنوعی زنده نگه داشت و باز کدوم احمقی حاضر شد این کار رو امتحان کنه؟ "

_ " پسرم ، من واقعا ازت ممنونم، فقط دو روز دیگه مونده، بعد می‌تونی کیف رو بندازی توی دریا و بری پی زندگی خودت ."

_ "زندگی خودم ؟ واقعا توی اون کیف بهت خوش می‌گذره نه ؟ حتماً خیلی سر خوش هستی که گذر زمان رو حس نمی‌کنی، من نود و نه سالمه‌ و هفتاد سالش رو از صبح تا شب دنبال قرارهای عاشقانه تو بودم ."

_ "پسرم ، واقعا امیدوارم بتونی بقیه عمرت رو خوشحال باشی ، لااقل این چندسال با گرفتن بیمه عمر من از سر کار رفتن خلاص بودی ، ولی فقط دو روز دیگه مونده بعد می‌تونی چمدان رو بندازی توی دریا و خلاص بشی ."

_ "همش همین رو میگی ، مطمئنم حتی زیر آب هم چند سال دیگه می‌خوای زنده بمونی ، ولی من دیگه فقط باید امیدوار باشم مرگ آرامی داشته باشم ."

_ "اینطور نیست ، من مطمئن هستم امروز یا فردا اون میاد ."

_ "امیدوارم ، مادر ، می‌خوام مطمئن باشی که به هر حال فردا قراداد بیمه عمر تمام می‌شه و بعد و هردو زندگی زیر آب رو تجربه خواهیم کرد."

تقریبا ظهر بود که پیرمرد کنار خط ساحلی روی یکی از صندلی ها نشست . کیف را جلوی پایش گذاشت.

_ "اوه ! مادر بس کن ، اون پیرمرد هرروز میاد اینجا و تو تا حالا هزار بار اون رو دیدی . اون نمیاد نه امروز نه فردا، درست مثل هفتاد سال گذشته .اونجا رو ببین ، اون زن که اونجاست !"

_ " اون زن هرروز میاد و روی همون نیمکت می‌شینه ."

_ " درسته ، حالا که فقط یک روز دیگه از قرار ما باقی مانده چطوره بریم و با اون صحبت کنیم ، لااقل گذر زمان رو کمتر حس می‌کنیم ، اصلا کنجکاو شدم که اون چرا این همه سال میاد و روی همون نیمکت می‌شینه."

_ "سلام خانم ."

_ "سلام آقا ."

_" شما همیشه روی این نیمکت می‌نشینید. تو تمام این چند سال ."

_ "بله، و شما هم توی تمام این سالها روی اون نیمکت می نشینید ."

_ "می‌شه بپرسم چرا ؟"

پیرزن کلاهش را از روی سرش برداشت و روی نیمکت گذاشت .

_ "مردی سال‌ها قبل عاشق زنی شد که هرگز او را ندیده بود ، اونها همدیگه رو توی یک شبکه اجتماعی قدیمی پیدا کرده بودند، زن به او گفت بود عاشق اینکه هرروز بعد از ظهر بیاد اینجا و کنار ساحل روی
نیمکت ۲۵ خط ساحلی بشینه ، بعد بنابه دلایلی اون شبکه بدون دلیل از کار می‌افته . پدرم ، اون تمام اعضای بدنش رو فروخت و خودش رو توی این کیف جادوانه کرد به امید این که یک‌روز عشق خودش رو اینجا ببینه ."

پیرزن کیف چرمی بزرگی را از کنار نیمکت روی زمین کشید و جلوی خود قرار داد ، نسیم ملایمی بوی تلخی آب دریا را توی هوا پخش می‌کرد .

_ "هیجان زده نشو مادر ! از روی کیف معلوم نمیشه که اون موهای خرمایی رنگی داره یا نه !"

پیرزن چشمهایش را ریز کرد و فریاد زد "خدای من !"

پیرمرد گفت: ولی نیمکت 25 اون یکیه. از اونطرف حساب میشه.

لحظاتی در سکوت گذشت و هردو به هم خیره شدند بدون اینکه بدانند چه باید بگویند.

_ "شما چند ساله هستید؟ "

_ "هفتاد و پنج سال."

_ "اووو ، چقدر عالی "

دوباره برای لحظاتی نه چندان کوتاه سکوت بین آن دو فقط با صدای امواج دریا پرشد.

"بیمه عمر مادرم فردا تموم می‌شه و من باید از پس فردا کاری برای خودم دست وپا کنم ."

_ "خوب اگر مایل باشید تو قناری فروشی پدر من همیشه برای پسری با وقار یک شغل خوب پیدا میشه."

_ "این خیلی عالیه! خوب البته بازهم فکر کنم مجبورم آپارتمانم رو پس بدم، چون اجارش بالاتر از حقوق یک شاگرد قناری فروش باشه. "

_ "خوب، چرا به آپارتمان من نمی‌آیید؟ من تنها زندگی می‌کنم و اتاق پدر همیشه برای پذیرایی از مرد مودبی مثل شما آمادست. "

مرد گوش های خود را تیز کرد و دستش را روی گوشی کوچک داخل گوشش گذاشت .

_ " اووو، دست بردار مادر ، من از کجا بدونم اون مرد صدای دورگه داره یا نه ؟ خدای من شما ها چه مرگتون بوده؟ چرا مثل آدم اسم واقعی تون رو به هم نمی‌گفتید ؟" بعد رو به خانم پرسید:

_ "خوب اگر مایل باشید بهتره قبل از اینکه هوا تاریک بشه توی ساحل قدم بزنیم ."

پیرمرد و پیرزن در حالی که دست در دست هم توی شن های خیس قدم می‌زدند به سمت انتهای ساحل و ایستگاه اتوبوس رفتند .

East star: bache hay emrozi kheyle zod ba ham joor mishan

Virus: bale . Vaghean zood. ?

Virus:asl plz

.....

دو تا چمدان چرمی بزرگ کم کم توی آب فرو می‌رفتند .

_ "فکر می‌کنی چند سال دیگه طول می‌کشه؟"

_ "نمیدونم ، امیدوارم آب دریا باعث بشه زودتر باتری اون دستگاه جهنمی از بین بره ."

پایان.