صبح خیلی زود روز سهشنبه است. عدهای آنجا جمع شدهاند.
چند مرد.
یک زن روی زمین نشسته و گریه میکند.
چشمهای زیادی درکار است.

چشمهایی که نگاه میکنند ولی نمیبینند. چشمهایی که برق میزند. چشمهایی که ملامت میکنند.چشمهایی که لذت میبرند. چشمهایی که قضاوت میکنند. چشمهایی انتقام میگیرند. چشمهایی غبار گرفته. چشمهایی خواب آلوده. چشمهایی به هر چیز آلوده.

زن گریه میکند.
اینجای زن بودن بد است.اینجا زن بودن سخت است.
میپرسم.
چشمهای براق شانه بالا میاندازد.
چشمهای لذتجو داوطلبانه به من خیره میشوند. شاید میخواهند به خودشان فرصت بدهند.
چشمهای غبار گرفته میگوید : "این زنه میخواسته رد بشه ماشین زده بهش"
چشمهای ملامتگر به من نگاه میکنند.

چشمهای قاضی میگوید:"تقصیر زنست. یکهویی اومده وسط بلوار"
چشمهای خواب آلود میگوید:"بنده خدا این وقت صبحی حتما خوابش میاومده"
خوب است. یکی بجز زن بودن خصیصهی دیگری در او دید.حداقل به عنوان بنده خدا قبولش دارد.
"راننده رو میگم، خواب بوده که زنه رو ندیده"
چشمان آلوده میگوید"عجب احمقی بوده"
میگویم به آمبولانس زنگ زدید.
صدایی خفه میگوید :"ها"

مینشینم.از بطری آبی که همراهم است به او میدهم. "نخور،دست و روتُ بشور"
"پام شکسته، دارم میمیرم" زیر بغلش را میگیرم.
"بهتره از وسط خیابون بری کنار. بشین روی جدول. انشأالله پات نشکسته ". دنیا عوض میشود. چیزی در اعماق چشمها دیده میشود. بیشتر شبیه جریانی از گدازههاست.
نگاه ملامتگر،زبان ملامتگری هم دارد. صدایی میگوید پروو. قاضی مرا محکوم میکند. آلوده از من خشمگین میشود. گوشهایم میشنود ولی درک نمیکند. به دَرَک. صدای آژیر میآید. راهم را میکشم تا بروم. سرم درد میکند. گوشم سوت میکشد. یکی از چشمها دست سنگینی داشت. اینجای مرد بودن بد است. اینجا مرد بودن سخت است.
