
ابرک من ، امروز میدانستم که قرار است از تو نامهای به من برسد ، از کجا ؟ از تپشهای قلبم ، از رطوبتی که درهوا میپیچید و آن تکههای کوچک ابر سفید در آسمان ، از آنها که انگار قرار بوده بروند جای دیگری ولی یکدفعه دلشان خواسته بیایند و حداقل لختی روی این قبرستان سایه بیاندازند و کمی اینجا – حتی برای لختی – امیدی به باریدن را زنده کنند . هرچند که اگر تمام آن ابر سفید نرم هم ببارد باز این قبرستان رنگ آبادی را نخواهد دید .
ارباب می گوید برای آبادی این جا باید سرمایه گذاری کرد ، آنهم با دید بلند مدت .
ارباب می گوید کسی خوشبخت است که بتواند آن دور دور ها را ببیند .
ولی من میگویم این اولین شرط آنست که انسان نباشی .
دیدن ؟
دیدن برای عظمت آسمانهاست ، برای دیدن رقص تکه ابری سفید وکوچک در آسمانی پر از نور آفتاب ،
حیف است آدم این چشم ها را خرج چیزی غیر از تو بکند