
صبر کن، صبر کن، باز هم صبر کن، آنقدر صبر داشته باش که خودت هم از وجودت حوصله ات سر برود، بعد بازهم صبر داشته باش، مثل یک شکارچی، طعمه ها را در اطراف بچین، در کمین خودت باش و صبر کن، آنوقت که صبر جزوی از تو باشد خود را خواهی یافت که آرام آرام از پناهگاه امن بیرون میآید، هنوز صبوری؟
پوزه اش را سمت طعمه ها میبرد، مبادا عجله کنی، صبر داشتهباش، نگاه کن، لذت ببر، وقت برای شکار هست، خوب نگاهش کن، ببین چه زیباست، در این مدت که صبور بوده ای بال درآورده، پاهایش قوی تر شده، آن زانوان یخ زده را یادت هست؟آن لب های لرزان ، آن احساس نحیف را که باد با خود به هر طرف میبُرد!
حالا ببین، صبورانه در کمین گاه بشین و ببین که آن خودی که حالا داری از بالا نگاهش میکنی کدام طعمه را در دهان میگذارد،
عشق را ! مبادا کمند را بکشی ! کز کشیدن تنگ تر می گردد کمند .نگاهش کن ، هیچ صدایی از تو نباید در بیاید، صبورانه در کمین گاه بشین و بگذار کارش را بکند .
جوانی را! مرکب چموشی است، رام کردنش صبر میخواهد ، کمند میخواهد ، گیسو کمندی ، لبخندی شاید، مهر ورزی که رسم وفا بلد باشد ...
هنر را ! صبر کن، سنگ وجود باید حالا حالا ها آفتاب بخورد، آری بخون جگر شود...
غیر آن صبر مکن ، پر عقابی بر زی تیر بنشان ،بزن بر سرش دست زور، که از ماست که بر ماست.