دچار شدم به نجوای عمیق بیحسی
نه خوشحال میشوم و نه غمگین
نه دلسرد و نه امیدوار
روز، بعد از روز میگذرد..
و تنها یادداشتهای تک برگم، از ثمرهی آن روز به یادگار میماند.
انگار که اگر آن خرده کاغذها نبود دیگر سخت میشد فهمید ک چنین روزی وجود داشته است!
انتظار چه معنایی برایم دارد!؟
انتظار یک پایان؟
یا انتظار برای رسیدن روز دلخواه!؟
آیا در روز دلخواهم باز هم عقربههای ساعت به کندی گذر قرن حرکت میکنند؟ یا اینکه در چشم بر هم زدنی دقایق و ساعتها سپری میشود!
زمان را میسپارم به او؛
و ب تماشا مینشینم.
