2 سال پیش، من تصمیم گرفتم که بلند شم و زندگی رویاییم رو بسازم. احساس «شکست ناپذیری» میکردم و انقدر اهدافم کلی بود که هرلحظه فکر میکردم دارم به سمتشون میرم.
توی اولین قدم به یه مشکل خوردم که برای من بزرگ محسوب میشد. نمیدونستم مشکل از کجاست، نمیدونم راه حل چیه، کاملا گیج با حالی بد.
وقتی شدت این حال بد به اوج خودش رسید، به خاطر پیشنهاد پر مهر یک دانشجوی روانشناسی، اولین جلسه مشاورم رو با یک دکتر روانشناس رزرو کردم.
اون جلسه از بهترین لحظات کل اون دوران بود. و بعد چند جلسه، من با قشر جدیدی اشنا شدم. فهمیدم افرادی هستند توی این جامعه که توانایی فوق العاده ای توی مشاوره دادن و حل مشکلات دارند. بعضیاشون میتونند مهمترین دروغ، یعنی دروغ هایی که یه نفر خودش به خودش میگه رو تشخیص بدند. میتونند اشتباهی که چند ده ساله داره زندگی یه نفرو خراب میکنه پیدا کنند. میتونند به مراجعشون کمک کنند تا انتخاب هایی رو ببینه که هیچ وقت تصور نمیکرده وجود دارند. میتونند با یک سوزن، حباب های بزرگ باور های اشتباه شخص رو بترکونند. و تنها تضمین همه ی اینها، اینه که شخص برای تغیر بهشون مراجعه کرده باشه و تغیر رو با تمام وجود بخواهد.

اما حیف، اون موقع متوجه شدم که چقدر ما آدما این قشر رو دست کم میگیریم و ساده لوحانه فکر میکنیم سلامت روان فقط مسئله دیوونه هاست.
به یاد جمله ای که توی کتاب تئوری انتخاب نقل شده «اگه تمام متخصصین این حوزه یکباره از زمین ناپدید بشند، دنیا خیلی متوجهشون نمیشه».