
.
یا رفیق من لا رفیق له
به نام خداوند بخشنده مهربان روزم را آغاز کردم. تلاش تنها امری است که برای انسان واجب است. انسان بدون تلاش مثل آب درون مرداب راکد و بدبو ست. من همواره تلاش کردم ولی گاهی تلاش ها در جهت تخریب پیش میروند، گاهی انسان با حس و حال بد تلاش می کند که خودش را نابود کند و من در طی یکسال گذشته کارهایی کردم که خودم را به سمت نابودی سوق دادم. در یکسال اخیر به جای عمل به افکار منفی و فلج کننده درون ذهنم دامن زدم و خودم را به لبه پرتگاه کشاندم. اما امروز اتفاقی من را به سمت تلاش دوباره سوق داد. چند روزی است که یک جفت یاکریم در حیاط خلوت خانه ما مشغول ساختن لانه هستند، تا به امروز این دو یاکریم دو بار با زحمت لانه ساختند و تخم گذاشتند و هر دو بار تخمها از پشت پنجره ها پایین افتادند و شکستند اما این دو یاکریم امروز باز هم برای ساختن دوباره لانه تلاش را از سر گرفتند. من اول با خودم گفتم این دو هم دیوانه هستند ولی وقتی دقت کردم متوجه شدم که این دو یاکریم برای من درس دارند.
با خودم گفتم اگر من به عنوان یک انسان یک بار لانه ام خراب شود چه میکنم؟ قدر مسلم عزا میگرفتم و در عزاداری خودم غرق میشدم و در حس قربانی بودن قرار میگرفتم و برای خودم به سر و سینه میکوبیدم و احتمالا احساس میکردم دیگر نمیتوانم لانه ای برای خودم بسازم و این آخرین لانه دنیا بود و این چقدر دردناک است. اما این یاکریمها اگر ناراحت هم شدند، گریه و عزاداری را تمام کردند و دوباره شروع به ساختن لانه جدید کردند. و دوباره و دوباره آنقدر تلاش میکنند تا آنچه را که هستی از آنها خواسته اجرا کنند. این قانون طبیعت است چیزی که میدانم این است که از شروع نباید ترسید، از زمین خوردن نباید ترسید. ترس برادر مرگ نیست بلکه برابر مرگ است. من این کلمات را شعارگونه نمیگویم چون یکسال ترس را بیش از هر زمان دیگر زندگی کردم و اکنون موسم شروع است، پس شروع میکنم...