
میخواستم اینجا فقط از روزنامهنگاری بنویسم. اما خوب که فکر کردم دیدم روزنامهنگاری چیزی نیست به جز نوشتن ِ چیزهایی که خوب نگاهشان میکنی، خوب حسشان میکنی، خوب کشفشان میکنی و خوب دنبالشان میگردی. بنابراین فکر کردم حالا که «نوشتن» کاری است که دوست دارم انجام دهم و از شما چه پنهان، تنها کاری است که میتوانم با عشق و به خوبی انجامش دهم چه جایی بهتر از اینجا.
نوشتن برای من کاری است که هیچ پایانی ندارد؛ درست مثل جریان آب که در مسیرش پیچ و تاب میخورد و از رودی به رودی دیگر میریزد و میرود. و اگر به دریا برسد باز هم برای رفتن جا دارد. نوشتن، همان جریان است و در عوض گذر از کوه و دشت، از زوایای روحم گذر میکند. برای کسی مثل من که سالهاست مینویسد، نوشتهها نشان دهنده میزان رشدم است؛ ذهنی و روحی.
وبلاگنویسهای قدیمی اگر خانهشان -وبلاگشان- را عوض کرده باشند، کمتر از وبلاگهای قبلی خود صحبت میکنند. خاصه اگر مثل من باشند و جوانی و خامی در نوشتههای قدیمیترشان موج بزند. آنها اغلب ترجیح میدهند در همان خانه آخر پشت به گذشته بایستند و همانی که امروز هستند را نشان دهند. من مدتهاست ذهنم درگیر این سوال است که چرا باید ترسید از گفتن اینکه چه کسی بودیم و چه مینوشتیم و حالا چه کسی هستیم و چطور مینویسیم؟ تنها جوابی که پیدا کردم این است که نوشتههای ما، آینه ما هستند. بعضی از ما آنقدر زمین خوردیم و بلند شدیم، آنقدر اشتباه کردیم، آنقدر خام بودیم...یا آنقدر تغییر کردهایم که از قضاوت شدن گذشتهمان میترسیم. میترسیم نتیجه قضاوت ِ گذشته سایه بیندازد بر آنچه امروز هستیم.
خود ِ من هنوز به قطعیت نرسیدهام که درباره وبلاگهای قبلیام بنویسم و بگویم از چه خانههایی گذر کردهام تا به این خانه رسیدهام. اما شاید هم دربارهاش بنویسم.