از لای درز خواب‌هایم می‌خزد در من چو مار
لانه‌ای دارد به زیرِ ترس‌های سستِ من
جامه‌ای دارد به تن با نقوشِ راه راه
تار و پودش، هم سفید و هم سیاه
حفره‌های خالی‌ام دالانِ اوست
کنج‌های خلوتم مأوای اوست
گر ببندم هر در و هر حفره را ،
می‌شود یک دلقک و می‌رسد باز ز راه
می‌زند تِپ‌تِپ‌تپان بر شیشه‌ام
سایه می‌اندازد بر خط اندیشه‌ام
گویدم با لبخند: «دلقکم من... دلقک!
مهمان نمی‌خواهی؟ خرگوشک؟
دلقک برایت هدیه آورده است
از راه‌های دور سوغات آورده است»
گم می‌شوم هر بار در ازدحامِ راه‌های پیچاپیچ
یکی تیره، یکی روشن
یکی از برف، یکی از قیر
من دو تکه گشتم در کنار مرزها
تکه ای روشن ماند ، تکه ای هم شد سیاه
تکه‌ای از من گفت: «تیرگی گمراهی‌ست!»
تکه‌ی دیگر گفت: «در پسِ تاریکی، هست نور خورشید»
دلقکِ غمگینم، بی‌سبب می‌خندد
با لبانی خندان رو به من می‌گوید:
«راه‌های جامه‌ام گردِ تو پیچیده‌اند!
خوب بنگر خرگوش!
تیرگی و روشنی در هم آمیخته‌اند.
نیست راهی! جامه‌ام دنیای توست!
گر سپید و گر سیاه، تار و پودش آن یگانه‌راهِ توست!»
صبح می‌آید و یک خط سفید می‌خزد بر دیوار
منم آن تکه‌ی خونین که به‌جا مانده ز شب
آن یکی تکه کجا مانده به راه؟
یادم آمد، هان! در خطِ سیاه!
شیوا صادق اسدی، بهمن ۱۴۰۰
