دستهایم را به او میدادم و در سینهی موّاجِ رؤیاهای تابستان،
چون مرغ دریا غوطه میخوردم.
با هر طلوع تازهی خورشید،
بیتاب و بیطاقت قد میکشیدم.
در خون ناآرام من انگار
چیزی هوای رُستن و جَستن به بالا داشت.
پنج انگشتم به سان آفتاب صبح،
هوای چرخ خوردن بر فراز بامهای آبی هفت آسمان داشت.
دستهایم را به او میدادم و پنهان ز چشم دیگران هر شب
در خوابهایی گنگ سرگشته میگشتم.
از دستهایم لکّهها را صبحگاهان،
در چشمهسار پاک نسیان میزدودم.
او در جواب شِکوههای من،
اندیشههای تُند و خامش را
به روی خاک خیس باغها میریخت.
در خطوط دست های من،
جادهای میکند،
خانهای میساخت،
روشنش میکرد،
خود در آن میزیست.
خانه با بادی که میآمد تکان میخورد.
باد با دستان نیرومند خود ما را
به قعر درّههای ژرف تر میبُرد.
دستهایم را به او میدادم و اما…
کافی نبود انگار!
او در شبی آرام، در موسم خواب اقاقیها و اطلسها،
دستان من را آه! از ساقهشان چید!
او برد آنها را بی هیچ نجوایی.
دزدیدشان از من بی هیچ پروایی.
آخر چرا از من تنها دو دستم بُرد؟
بر روی آن زورق، آن پنج پرها را کجا میبُرد؟
او رفت و من ماندم با سوزش فقدان.
من ماندم و ده حفرهی خالی، به جای دست و انگشتان.
آن دستهای بیقرار من
در آن شب تاریک از دست من رفتند.
از باد پرسیدم:
آیا هم اکنون نیز، آن دستها در دست او هستند؟
شیوا صادق اسدی ، خرداد، ۱۴۰۰
