پیش رویم شاخه ها پیچیده درهم
لُخت و عریان اند.
خم به سوی بسترِ دیوار سیمانی
تو پنداری که در خوابند.
خورشید نیز انگار
نمی خواهد شود بیدار
آه این خاکستری صبح پریده رنگ و بیمار
چه سنگین سایه ی خود را فکنده بر سر امروز، چون هر روز!
نه بارانی که نم نم لب زند بر شیشه ی تار غبارآلود
نه طوفانی که پا کوبد بر این شهری که گویی خفته در یک رخوتِ سنگین به جادوی.
کو صدایی که زند صبحگهان بانگ نشاط؟
پرتویی کو که زلای پرده بخزد تا دیوار
بدمد جان و حیات در کالبد مرده ی این کهنه اتاق؟
من به هر شاخه ی خشک و به هر خش خش مرگ شک می ورزم
و به آن برگ که سبز است هنوزرشک می ورزم.
شیوا صادق اسدی، مهر ۱۳۹۸
