"من دستان پدرم را مشاهده می کنم ، ابرهای مادرم را. من گذشت زمان را می بینم که با زردی گل ها ما را رنگ می کند"
سیمونه ماسی ، ابرها و دست ها

وقتی از جهان شخصی صحبت می کنیم،دیگر درباره ی یک فیلم صحبت نمی کنیم. چنین جهانی زاده ی تداوم است و فهم آن مستلزم کنکاش در آثار متعدد فیلمساز وکشف ساختارها و عناصر مشترک در آنهاست.
سمبول ها و موتیف های تکرار شونده و مضامینی که اینجا و آنجا همواره خود را نشان می دهند، از وجود فیلمسازی واحد در پس آثار متعدد پرده بر می دارند. فیلم ها چشم انداز درونی یک فرد را پیش چشم بیننده می آورند. چنین جهانی ذره ذره و در گذر زمان شکل می گیرد و قلمرویی است به وسعت ذهن و تجربیات فیلمساز که بیننده را نیز دعوت به مکاشفه در ژرفنای خود می کند.
فیلم های سیمونه ماسی، جهان خاص خود را دارند.جهانی که از پیوند ویژگی های زادبوم او با چشم اندازهای درونی، دریافت های شخصی و تاریخ و خاطره به وجود آمده است.
دوربین سیمونه ماسی مرزها را در می نوردد. از فراز تپه ها و کشتزارها عبور می کند و به درون خواب ها و خاطره ها سر می کشد. گاه به اعماق ذهن یک پسربچه می رود و گاه به درون ذهن سگ ها نفوذ می کند.
در "خاطرات سگ ها" ما سوار بر دوربین کارگردان، از میان علفزارها و مزارع عبور می کنیم، به داخل خانه ای می رویم که خالی است و سکنه ی آن شاید در جایی از زمان محو و ناپدید شده اند. فیلم از ما دعوت می کند که این دنیا را از دریچه ی ذهن یک پسربچه کشف کنیم. پسربچه ای که همواره به دنبال چیزی است که انگار در گذشته گم کرده است و ما در این جست و جو با او همراه می شویم.
جهان سیمونه ماسی، شهروندان خاص خودش را دارد! پسربچه ای که شاید خود سیمونه ماسی باشد، در این جهان می دود و می دود .سگ ها همیشه پارس می کنند و کشاورزان همواره زمین را شخم می زنند. کارگردان نیز انگار از طریق ساختن فیلم جهان کودکی خود، تاریخ و گذشته را برای یافتن گم شده ای می کاود. در این جهان همه چیز زنده است و می جنبد. دست ها و صورت ها پرچین و چروک و رنج کشیده اند. گویی همچون زمین با خیش زمان شخم زده شده اند. صداها خاموش اند و گویی از گذشته های دور می آیند. در این جهان، عناصری گاه به گاه تکرار می شوند؛ همچون شال سرخ رنگی که انگار از این فیلم به آن فیلم پرواز می کند، گاهی غلتان و پیچان به زمین می افتد و گاه همچون نواری طویل، امتداد می یابد و ما را ترغیب می کند تا تعقیبش کنیم.

بافت ها که با خراشیدن رنگ به وجود آمده اند، زمخت و جانداراند. رنگ پاستلی که توسط ابزارهای اچینگ خراش داده شده است، هاشورها و خطوطی متقاطعی را پدید می آورد که شکل دهنده ی فرم ها، حجم ها، نور و تاریکی هستند. گویی فیلمساز نیز همچون کشاورزان، دنیای فیلم هایش را با شخم زدن خلق می کند و از طریق خراش دادن رنگ، به عمق زندگی و هستی نفوذ می کند تا آن را به بیان بصری در می آورد.
ماسی با خراشیدن، چیزی را بر می دارد تا چیزی را به وجود آورد. چیزی که نیست، پدیدآورنده ی چیزی می شود که هست. و این نیستی و نبودن، این جای خالی، هماهنگ با ماهیت خاطره است، تمی که سیمونه ماسی همواره به آن باز می گردد. خاطراتی که زمانی بودند اما اکنون دیگر نیستند، با چه چیزی بهتر از رنگ های خراش داده شده ای که زمانی بودند و اکنون دیگر نیستند، بیان می شوند؟ خراش ها خطوط و بافت هایی لرزان و ناپایدار را به وجود می آورند که بیانگر ناپایداری خاطره اند.
فیلم ها ی سیمونه ماسی داستان می گویند اما هیچ نوع خط روایی را دنبال نمی کنند و همچون جهان خاطره ها و خواب ها سیال اند. گویی به نجوا می گویند: با ما بیا!
عنوان برخی از فیلم های سیمونه ماسی:
خاطرات سگ ها/ Memories of dogs, 2006
ابرها و دست ها/ Clouds, Hands, 2009
درباره ی کشتن خوک/ About Killing a pig, 2011
لایتناهی/ 2021, L’Infinito

نویسنده: شیوا صادق اسدی، آوریل 2021
اولین انتشار این متن، در کانال تلگرامی من با عنوان "خوانش انیمیشن" بوده است.