بچه دزد

در گوشه ای بنشسته بودم،

با چشم هایی تار و مبهوت.

از لاله های گوش هایم گاه گاهی

گوشواره های ساده ی باور عیان بود.

می شنیدم از زبان دیگران در این حوالی ها، نه چندان دور

سایه ای پنهان شده در کوچه های بی عبور، در کنج های ساکتِ بی نور.

سایه ای کو بچه های ساده و تنها و کوچک را

در کیسه ای بر پشت،

از شهر و از کاشانه شان می بُرد.

می بُرد آنها را به سوی درّه ای دور،

در سرزمینی بایر و سرتاسر از سنگ

یا کلبه ای تاریک و غمگین

در گوشه ای از آن، پستانک و گهواره ی مرگ.

دیگر به هر سو بنگری یا ننگری با هیچ فریادت،

ماما نمی آید، بابا نمی آید.

تو می شوی تنها، با دزدِ خود در شب.

بعد از این ها هرشبی که خواب رفتم،

در هر شبی که باد می آمد یا بابا نمی آمد،

درهر شب ابری یا پر ستاره،

کابوس بچه دزدهای این حوالی، قطره قطره

تمام خواب هایم را به زهر آلوده می کرد.

در خواب می دیدم کسی می آمد و من را

پنهان ز چشم مادرم ، آرام

از آن اتاق کوچکِ امنم جدا می کرد.

من را کجا می بُرد؟

شاید به شهری دور و بیگانه

یا روستایی سنگی و خاموش و ویرانه.

شاید دلش می خواست هم بازی اش باشم

یا دخترش باشم

یا مثل آن غولِ ته جنگل ز من می خواست

خوراکِ گرمِ روی شعله ی شامِ شبش باشم.

هر چه نیّت داشت در سر ، خوب یا بد

خیال او مرا از کوچه های خلوت و خاکی می ترساند.

مرا از هر که نامم را صدا می زد، می ترساند.

می ترسیدم از هر سایه ای درشب

از زنگ بی هنگام در در روز

از شیشه های باز تابستان

از شاخه های پشت شیشه در زمستان

می ترسیدم از هر دوره گردی

کو از کنار کوچه ی ما گام بر می داشت.

گمان شوم می بردم به هر پیرزن کولی

گر کیسه ای بر شانه های لاغرش می ذاشت.

شیوا صادق اسدی، بهمن ۱۳۹۷