دلم میخواهد خیلی چیزها بشوم، خیلی کارها بکنم و خیلی اثرها خلق کنم. من عاشق هنر و موسیقی و کتابم. در سن ۲۵ سالگی هنوز احساس جا افتادن از بقیه همسنهایم را دارم. اخیرا به درست کردن مجسمههای کوچک بامزه فکر میکنم. درعین حال باید از پس مخارج هم بربیایم. دوست دارم برای پدرم چیزهایی که دوست دارد را تهیه کنم. این هدف هم نیازمند مسیری جداگانه و منطقیست. برای من دنبال کردن و تمرکز کردن روی یک چیز خیلی دشوار است. همیشه با خودم میگویم کاش تنها نباشم. اما همیشه این فکرهایم است که من را از عمل باز میدارد و مرا از دیگران جدا میکند. شاید این دلیلی است که تنهایی، ترجیح همیشگی من بوده و هست. شاید این کمالگراییست که دهنم را سرویس کرده است. اما درهرحال در آستانه ازدواج هستم و دغدغههای جدیدتری خواهم داشت.
دوست داشتم مدتی از این دنیا کنده میشدم ببینم چه کاری میتوانم با زندگیم بکنم. اما متاسفانه روال همیشگی زندگی این است که ادامه دهی. زمان است که میگذرد. یا باید استفاده کنی تا حیف نشود یا استفاده نکنی و بعدها حسرت گذشتهت را بخوری. کلا زندگی رو مخ است. یک اجباریست که نمیتوانی از گیر آن در بروی. یا حداقل باید به این جور مسائل فکر نکنی که اذیت نشوی. اصل زندگی باید بر این میبود که تنیجهگرا نبودیم. اما ذات زندگیِ الانِ زمانهی ما این است که نتیجهگرا باشی. اگر فلان جواب نداد سریع سراغ کار دیگری بروی. در کاری تعمق پیدا نمیکنی و رفتارت سطحی میماند.
نمیدانم؛ شاید روزی این روال را تغییر دادم.