ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا شیرالی
علیرضا شیرالی
علیرضا شیرالی
علیرضا شیرالی
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

نقد و بررسی فیلم I Swear

«مشکل تورت نیست؛ مشکل اصلی اینه که مردم به‌اندازه‌ی کافی درباره‌ی اون نمی‌دونن.»

این جمله‌ای بود که تامی (با بازی پیتر مولان) خطاب به جان دیویدسون (با بازی رابرت آرامایو)، قهرمان داستان ما گفت؛ روایتی که بارها نشان می‌دهد مشکل اصلی جان خود سندرم تورت نیست، بلکه واکنش جامعه به آن است. اگر بگوییم پایه‌های اصلی فیلم بر روی همین جمله‌ی به‌ظاهر ساده بنا شده‌اند، پر بی‌راه نگفته‌ایم. بیننده‌ای که اطلاع کافی درباره‌ی سندروم تورت ندارد از همان سکانس آغازین شوکه می‌شود: جان قرار است به‌پاس خدمات و کمک‌هایش به افرادی همچون خودش که با این اختلال دست و پنجه نرم می‌کنند، نشان ام‌بی‌ای را از ملکه دریافت کند، اما درست در همین لحظه تیک کلامی به او دست می‌دهد و به ملکه فحاشی می‌کند. مثل اکثر شخصیت‌های فیلم، ممکن است من و شما نیز دچار سوء‌برداشت بشویم. از خودمان می‌پرسیم چرا جان باید چنین حرفی بزند یا برای چه این نوجوان سالم که بهترین دروازه‌بان تیم‌شان است درست در لحظه‌ای که می‌تواند مسیر حرفه‌ای آینده‌اش را تعیین کند دچار تیک‌های عصبی می‌شود؛ به هم‌کلاسی‌هایش توهین می‌کند و توی صورت مدیرشان تف می‌اندازد. فیلم تنها در گیرودار این چراها نمی‌ماند، اگرچه داستان مردی مبتلا به سندروم تورت را روایت می‌کند، اما هدفش توضیح یک بیماری نیست؛ بلکه تلاش می‌کند تا تأثیر قضاوت و ناآگاهی را در مقابل قدرت همدلی نشان بدهد.

 

فیلم‌های زندگینامه‌ای معمولاً میان دو خطر گرفتار می‌شوند؛ یا شخصیت اصلی را به قهرمانی بی‌نقص تبدیل می‌کنند، یا با احساسات‌زدگی آن‌قدر بر رنج و مصیبت او تأکید می‌کنند که یادشان می‌رود اصلاً برای چه داشتند داستان زندگی قهرمان را روایت می‌کردند. I Swear خوشبختانه از هر دو دام فاصله می‌گیرد. بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم، بازی رابرت آرامایو است. او صرفاً حرکات و تیک‌های جسمی و کلامی جان را تقلید نمی‌کند؛ بلکه اضطراب، شرم، خشم و در عین حال امید شخصیت را به شکلی کاملاً باورپذیر منتقل می‌کند. اجرای او باعث می‌شود جان به یک «نماد» یا «قربانی» تقلیل پیدا نکند، بلکه انسانی کامل با ضعف‌ها، شوخ‌طبعی و اراده‌ای تحسین‌برانگیز باقی بماند. همین کیفیت بازی است که بار احساسی فیلم را بدون نیاز به اغراق حفظ می‌کند؛ لحظاتی که هم بغض را در گلوی مخاطب گیر می‌اندازد و هم خنده‌ای بر لبانش می‌آورد.

فیلم در شخصیت‌های فرعی نیز موفق عمل می‌کند. داتی (با بازی مکسین پیک) و تامی صرفاً نقش حامیان شخصیت اصلی را ندارند؛ حضور آن‌ها نشان می‌دهد که چگونه پذیرش و درک، می‌تواند زندگی فردی را که سال‌ها با طرد شدن مواجه بوده تغییر دهد. رابطه‌ی جان با این دو شخصیت، هسته‌ی احساسی فیلم را شکل می‌دهد و باعث می‌شود روایت، علاوه بر رنج، درباره‌ی امید و امکان تغییر نیز باشد.

کارگردان فیلم، کرک جونز، مسیر تقریباً همیشگی فیلم‌های درام زندگینامه‌ای را انتخاب کرده است.  با روایتی خطی و بدون پیچیدگی‌های فرمی‌، در عین سادگی اجازه می‌دهد تا بازی‌ها، شخصیت‌ها و روابط بین آنها مرکز توجه باشد و داستان فیلم را پیش ببرد. البته همین رویکرد گاهی باعث می‌شود فیلم بیش از حد محافظه‌کار به نظر برسد و برخی لحظات احساساتی آن اندکی طولانی شوند. با این حال، این ضعف‌ها هرگز تأثیر کلی فیلم را از بین نمی‌برند، زیرا صداقت روایت و کیفیت اجراها مخاطب را تا پایان همراه نگه می‌دارند.

 

آنچه I Swear را ماندگار می‌کند، نه صرفاً روایت زندگی یک فرد مبتلا به سندرم تورت، بلکه دعوت آن به بازنگری در شیوه‌ی قضاوت ما درباره‌ی دیگران است. فیلم نشان می‌دهد بسیاری از رنج‌های جان نه از روی بیماری، بلکه از سوءبرداشت، ترس و ناآگاهی اطرافیان سرچشمه می‌گیرد. در نهایت، I Swear بیش از آنکه فیلمی درباره‌ی یک اختلال عصبی باشد، فیلمی درباره‌ی شأن انسانی، همدلی و قدرت شناختن دیگری است؛ اثری صمیمی و تأثیرگذار که اگرچه بار احساسی زیادی را در مخاطب برمی‌انگیزد اما بدون شعارزدگی، او را وادار می‌کند نگاهش را نسبت به تفاوت‌های انسانی تغییر دهد.

فیلمسینمانقد فیلمنقد و بررسیهمدلی
۰
۰
علیرضا شیرالی
علیرضا شیرالی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید