
«چرا بيمار شدم؟» اين مهمترين سوالی است كه هر فرد مبتلا به سرطان در اوايل بيماریاش از خود می پرسد. انگار به يكباره آن دژ مستحكم سلامت كه من بيماري خاص يا جدی ندارم ويران می شود و فرو می ريزد و اين احساس شكنندگی همراه با كندوكاو چرايی اين بيماری، او را در شوك فرو می برد.
پذيرش بيماری مرحله بسيار مهمی است. بعضی ها در اين مرحله، پرسش «چرا من به اين بيماری مبتلا شدم؟» را بارها و بارها پيش خود تكرار می كنند به خصوص وقتی در تمام سالهايی كه زندگی كردهاند تلاش داشتهاند به تغذيه و ورزش و سلامت اهميت بدهند.
مثلا ورزشكار بودهاند يا اينكه به صورت مداوم ورزش جزيي از برنامه زندگی شان بوده يا به غذای سالم اهميت می دادهاند و ميوه و سبزيجات بخش مهمی از غذای روزانهشان بوده يا حتی گياهخوار بودهاند!
خاطرم هست روزي پدرم به من گفت: من و مادرت خيلي مراقب غذای مان هستيم و سبزيجات و ميوه جزيی از برنامه غذايی روزانهمان است. بايد هم باشيم. كسانی كه در سن و سال ما هستند كلی دارو می خورند و ما خوشبختانه مشكل جسمی خاصی نداريم. پدرم درست می گفت آن زمان حداقل 76 سال داشت و هر آخر هفته با دوستانش به كوه می رفت و از نظر جسمی كاملا سالم به نظر می رسيد.
فكر كنم پدرم هم در روزهای سخت درگيریاش با بيماری سرطان، سوال چرا من به اين بيماری دچار شدهام را از خودش پرسيده باشد. راستش بعد فوت پدرم، وقتی افرادی از همسالان پدرم را می ديدم كه با سبك زندگی ناسالم، دود و دم و زندگی خارج از قاعده و چارچوب زنده بودند اين چراها برای من پررنگ می شد و نهايتا با اين پاسخ كه كيفيت سالها زندگی سالم پدرم در مقابل دو سال رنج بيماری او بسيار ارزشمندتر بود آرام می گرفتم.
هرگز نمیخواهم اين را نفی كنم كه سبك زندگی سالم براي حفظ سلامت بدن و جلوگيری از بيماریها يك اصل ضروری است. حرف من اين است كه در مواجهه با بيماری سختی چون سرطان، پرسيدن اين نوع سوالها بيشتر آزاردهنده است. واقعيت اين است كه زندگی در اين كره خاكی بعضی وقتها بر مدار عدالت -حداقل از نوعی كه انتظار داريم يا در سطح فهم و ادراك ماست- نچرخيده و ما هيچگاه قادر نخواهيم بود دلايل بسياری از اتفاقات را درك كنيم! اگر اين حقيقت را بپذيريم، ميتوانيم راحتتر با مساله بيماری مان كنار بياييم. ژنها، استرسها و عوامل محيطی مانند آلايندهها به راحتی می توانند باعث آسيبپذيری ما انسانها در مقابل بيماریها شوند. مشكل اينجاست كه بدن ما بسيار پيچيده است و ما هرگز نخواهيم فهميد به چه دليل و تحت چه شرايطی برخی از سلولهای بدن ما سركش و چموش شدهاند!
وقتي بيماری سرطان را تمام و كمال می پذيريم، تازه در آغاز راهی سخت ايستادهايم با اين حال گويی مرحله مهمي را پشت سر گذاشتهايم چراكه پذيرش اين حقيقت كه بيمار مبتلا به سرطان هستيم نقطه عطف مهمي هست برای آنكه راحتتر پای در مسير درمان بگذاريم. بهتر است سوال چرا بيمار شدم را در پس ذهنمان جای بدهيم، چون حالا در وسط يك ميدان مبارزه قرار گرفتهايم كه يكی از بازيگران اصلیاش خودمان هستيم و مهمترين سازوبرگی كه در اختيار داريم همين است كه واقعيت بيماری مان را بپذيريم و به جلو حركت كنيم./ روزنامه اعتماد