
تسلیبخشی اطرافيان برای بيمار مبتلا به سرطان مثل راه رفتن روی بند باريكی است كه با كمی بی دقتی می تواند به سقوط در وادی ترحم يا بی مهری منجر شود. تسلیبخشی تخفيف يا تسكين غم هست كه از آن به همدلی نيز تعبير ميشود. برای بيمار، حمايت روحی اهميتی همتراز پرستاری و مراقبتهای پزشكی دارد. البته هر دوست يا عضو خانوادهای هم نمیتواند نقش مُسكن را بازي كند و چه بسا ممكن هست باعث بدتر شدن حال روحی بيمار شود. كسانی كه مدام از مسائل و مشكلات مربوط به بيماری ات سوال می كنند، كسانی كه سعی ميكنند راهكارهای عجيب و غريب ارايه دهند يا دلسوزی آنها توام با القای حس بيچارگی و ناتوانی است، می توانند تو را خستهتر و دردت را بيشتر كنند. بيمار می خواهد در كنار يك همدمِ همدل، آشفتگیهای ذهنش را بيرون بريزد تا در درونش زلالی بهتری پيدا كند. او می خواهد تخليه شود. حال آنكه اين افراد با سخن يا رفتار خود گاهی همان اندك آرامش يا اميدت را برهم می زنند و درون تو را كدرتر و آشفتهتر می سازند. تویی كه نمیدانی چه در انتظارت هست جز مسير طولانی و فرساينده درمان، مدام با خود میگويی من بيمارم چرا بايد موجش اطرافيانم را اين همه آزار دهد و زندگی آنها را از مسير طبيعی خود خارج كند؟! فكركردن به اين موضوع كه زندگی آنها بهخاطر بيماری ات دستخوش تغيير شده، تو را بيشتر ناراحت و معذب می كند. در كنار اين مشغلههای ذهنی، سير نصايح برخی از نزديكان و اطرافيان، البته اغلب از سر دلسوزی و دلنگرانی باری هست كه گاهي بدجور بر شانههای خسته بيمار سنگينی می كند. وجه ديگر بيماری حادی مانند سرطان اين است كه دوستان و همراهان واقعی را از دوستنماها جدا می كند. آنهایی كه حاضرند به هر قيمتی در كنارت باشند، با تو به جلسات شيمیدرمانی بيايند، از تو مراقبت كنند، برايت پيغام بگذارند و جويای احوالت شوند، كسانی كه به هر طريقی قصدشان خوبحالی توست و با هر شيوهای كه می شناسند و در چنته دارند سعی می كنند محبت و دوستیشان را ابراز كنند و تو اين زبان پرمهر، اين محبت راستين را به خوبی می فهمی، همانطوركه می توانی تسلیهای ساختگی و دروغين را به راحتی تشخيص دهی.
عبور از گردنه بيماری برای بعضیها می تواند با زياد شدن شبكه دوستان و معاشران باشد و برای برخی تنگ شدن حلقه نزديكان. در هر حال اگر به اندازه يك كف دست دوست ناب و همراه واقعی داشته باشی می ارزد چفت و بست رفاقتهايت را محكمتر ببندی و زيادیها را بی خيال شوی. زندگی با سرطان با همراهانی همپا كه پا به پای تو می آيند و به تو و دلمشغولیها و نگرانیهايت دل می دهند و مدارا می كنند راحتتر و امنتر می گذرد. دوست داری دورت را همان چند آدم ناب مهربان احاطه كند، آنهایی كه حرف به حرف كلماتشان را چندبار قبل از بر زبان آوردن وارسی می كنند مبادا سنگينی يا تيزی جملات تو را بيازارد و بویی از ترحم يا بی مهری بدهد. با وجود آنهاست كه دوست داری سختترين دردها را تاب بياوری به خاطر آنهایی كه واقعا دوستت دارند و تو بدهكار محبت و مهربانی آنها هستی.