ویرگول
ورودثبت نام
شينا انصاری
شينا انصاری
شينا انصاری
شينا انصاری
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

درمان های غیرمتعارف

همین طور که ابروهایم را برمی دارد با نگاهی به موهای کوتاهم می پرسد شما بیمار بودین؟ می گویم بله کنسر پستان دارم و تحت درمانم. با لحنی دلسوزطور می گوید «و شیمی شدید؟» منتظر پاسخم نمی ماند و انگار می خواهد هرچه سریع تر آنچه در ذهن دارد به زبان بیاورد، تند می گوید چرا شیمی؟ چرا قبول کردید؟ شیمی یه جا رو درست می کنه و ده جای دیگه رو خراب! اگه بخواهید من جایی رو می شناسم که با روش های کاملا طبیعی سلول های سرطانی را نابود می کنند. وارد گفت وگویی که دوست دارد نمی شوم و سکوت می کنم. قبلا هم این جملات را شنیده ام و اطلاعات افرادی را از دوست و همکار دریافت کرده ام که به روش هایی غیر از شیوه های متداول پزشکی ادعای درمان سرطان را دارند. احتمالا این موضوع نه در کشور ما که در جهان مخاطبان خود را دارد. یادم می آید این اظهارنظرها در سال گذشته که در میانه پروسه درمان و در رنج عوارض داروها به سر می بردم، چقدر ناراحتم می کرد. به افرادی فکر می کنم که با شنیدن این جملات دچار تردید و دودلی می شوند و ممکن هست درمان را نیمه کاره رها کنند و به سراغ این نوع درمان ها بروند. در اینکه اینگونه روش ها چقدر اثرگذار هست صاحب نظر نیستم، ولی می دانم این درمان ها حتی در برخی افراد تحصیلکرده هم خواهان دارد. همکاری دارم که خواهرش را به دلیل سرطان معده از دست داده بود و اطلاعات فردی را در همان ابتدای ابتلا به بیماری ام به من داد که کارش ردخور ندارد و در پاسخ به پرسش من که چرا خواهرت از دست رفت گفت چون اون شیمی شد! برای اینکه از این درمان جواب بگیری نباید شیمی درمانی شوی. با این حال من مسیر مرسوم درمان را که علم پزشکی پیش پایم گذاشته بود انتخاب کردم. مسیری که در درمان پدرم ناکام بود و زندگی مادرم را نجات داد. اگر بخواهم منصف باشم باید اعتراف کنم وقتی در اوایل سی سالگی به یک نوع بیماری خودایمنی دچار شدم این علم پزشکی بود که توانست کمک کند بیماری ام به فاز خاموشی برود و من دو دهه زندگی با کیفیت را تجربه کنم؛ کار کنم، درس بخوانم و مادر شوم. پس چرا نباید به علم اعتماد کنم؟ درست است، جراحی سنگین، شیمی درمانی و پرتودرمانی انگار تمام نیروی زندگی من را چلانده و شاید هرگز توان جسمی ام به وضعیت سابق برنگردند. ممکن هست متاستاز و عود دوباره بیماری به سراغم بیاید یا هر اتفاق دیگری. به هر حال یاخته ها، شرایط جسمی و تاب آوری افراد در برابر بیماری با یکدیگر متفاوت هست. این منحصربه فرد بودن فقط در اثر انگشت هر انسان نیست، بلکه سلول های هر یک از ما منحصربه فرد هستند و داده هایی که به بدن انسان می رسد، همه لزوما منجر به یک خروجی نمی شوند. این را پزشک معالج بیماری خودایمنی ام سال ها قبل به من گفت که نمی دانیم در مقابل پالس تراپی که برای درمانت در پیش گرفته ایم چه پیش رو داریم؟ توفان یا ساحل آرام. از قضا بدن من به درمان ها طی دو سال پاسخ داد، داروها کم و نهایتا قطع شد و من به ساحل آرام رسیدم. حالا در مواجهه با سرطان چطور می شود، نمی دانم. پاسخ این سوال را پزشکان هم نمی دانند. با این حال دلم به این قرص هست که در انتخاب مسیر درمان یک بار دیگر به علم اعتماد کرده ام که پشتوانه بسیار محکم تر و غنی تری برای درمان بیماری های سخت چون سرطان دارد. اظهارنظر افراد بدون صلاحیت و نکوهش بیماران برای در پیش گرفتن درمان های متداول علم پزشکی هم بعضی وقت ها وجود دارد مهم این است که بتوانیم علم را از شبه علم و درمان اصولی را از درمان های غیرمتعارف تمییز بدهیم و در بیراهه قدم نگذاریم.

درمانسرطانبیماریشیمی درمانی
۳
۱
شينا انصاری
شينا انصاری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید