هر ساله من و والده ی گرامی بر سر به جا آوردن رسم منفور خانه تکانی آتش جنگ جهانی اول را شعله ور می سازیم.چرا که ایشان اعتقاد دارندباید تمامی طول و عرض و محیط و مساحت خانه به انضمام شعاع ده متری اطراف ملک مسکونی مان باید از هر گونه زباله و گرد و غبار (که هر لحظه من نیز ممکن است جزوشان محسوب شوم) تکانده شود.
وقتی والده ی گرامی مرا جزو لوازم غیرضروری خانه به حساب می آورد
امسال هم که نیز به میمنت قدوم مبارک حضرت کرونا تنها راه نجات خود که رفتن به دانشگاه و پروژه های دانشگاهی بود را از دست دادم و مادر گرامی آب پاکی را بر دست بنده ریختند که:
گر یاری نرسانی به من در خانه تکانی گردد حرام شیرم بر تو ای فرزند گرامی
باری این چنین شد که ما کماکان نقش کوزت را به تمام و کمال ایفا کرده و تا تمیز کردن آخرین سوراخ پریز برق از پا نخواهیم نشست بلکه شیر حضرت بانو حلالمان شود.