پیکان ۷۷

شور و شوق رانندگی از کودکی باعث شد تا رویاهایم به واقعیت تبدیل شوند دقیقا از همان وقتی که پدر ماشین‌های رنگارنگش را در حیاط منزل پارک می‌کرد، آنقدر به بوق و کلاج و دنده علاقه داشتم که گویی اسباب‌بازی‌های مورد علاقه‌ام بودند. صبح‌ها سوئیچ ماشین‌ را برداشته و آن را استارت می‌زدم. رانندگی با ماشینی مثل پیکان برای دختری در مقطع راهنمایی بسیار دشوار بود تا اینکه روزی از روزها برای تمرین به شهرک سازمان آب رفتیم و من طبق معمول فرمان را چرخانده و با دنده‌ی یک شروع به حرکت کردم، میخواستم ترمز بزنم که بابا گفت: "خیلی مونده به فنس‌ها برسی". دیگر با دنده‌ی سبک ادامه دادم و ناگهان با آن تورهای آهنی برخورد کردم، مطابق معمول پدر را مقصر دانسته و گفتم: دیدی باید ترمز می‌کردم، همگی ترسیده بودیم اما چهره‌‌ی برافروخته‌ی نگهبان و سپر آویز پیکان ما را به خنده واداشت. 😄