رفته رفته متوجه اجبارهای موردعلاقه میشوم. اجبارهایی که خودمان انتخاب نکردهایم ولی وابسته آنها هستیم و خواهیم ماند حتی اگر اشتباه باشند حتی اگر به حدی باشند که آسیبزا محسوب شوند، هنوز هم نوعی وابستگی دوستداشتنی بدون اختیار به آنها خواهیم داشت.
هیچکس برای انتخاب عروسک بچگیش معیارها و قوانین خاصی وضع نمیکند. یا از سر بیتجربگی اینکار را نمیکند یا واقعا الزامی وجود ندارد اما بهرحال اون عروسک میتواند اولین دوست باشد برای نگهداری رازهایی که شاید هرگز به زبان نیاوریم. بهرحال اون عروسک، تماشاگر زندگی ما خواهد بود آخر دیگه چه کسی میتواند چنین، تماشاگری زبونبسته و بیاختیار باشد؟ اگر قرار باشد روزی ترک دنیا کنم آن را با خود میبرم و فقط خدا میداند که چقدر آرزومندم که آن عروسک هم با من بمیرد و در آن دنیاهم همراهیام کند.
اجبارهای موردعلاقه میتوانند عروسک بچگی، خانواده، کشور و حتی زندگیمان باشد.
و چه تلخ است اگر مقداری شَر در ماهیت هر یک از آنها باشد زیرا دیر یا زود خواهید یافت که مقدار آن مهم نیست در نهایت نتیجهای مخرب خواهد داشت و تلختر آن که ما همه این نتیجه مخرب را میپرستیم و نه تنها از آن فرار نمیکنیم، بلکه با غروری مثال زدنی به سمت آن میتازیم.