شاید فربهترین و شادیآورترین چیزی که هر انسان میتواند روی گوشیاش ببیند، نوتیفهای تلگرامش باشد. و در پی چک کردن آنها، چند خط اول چند توییت که بالای صفحهاش میآیند و او را کنجکاو میکنند. و بعد از تجربهی لذتی شیرین و کنجکاویای که ممکن است به تعویق بیندازد، به سراغ تیکتاک یا اینستا رود تا ببیند کسانی که میشناسد در چه حالاند یا که صرفاً ببیند مردم در چه حالاند.
او میتواند و ما میتوانیم زندگیای کاملاً مجازی را بپیماییم، بیآنکه سخنی گوییم. در سکوت و گاهی با خنثی بودن کامل، به زندگی در آنجا میپردازیم. هر زمان که حوصلهی گریه کردن نداشتیم، میتوانیم پست را رد کنیم و هر زمان که پیامی استرس بدهد، فرستنده را بلاک کنیم. همهچیز و همهکس در ثانیه میآیند و میروند و شکایتی هم نیست.
شاید گاهی غصهای از این بابت به سراغمان بیاید که چرا آنکس که میخواهم نمیآید؟ میان اینهمه افراد، نیمهای نیست که هنوز گمگشته باشد؟ و شاید جواب اینگونه پدیدار شود که چنین چیزی وجود ندارد و همچو دین و دیگر چیزهایی که کمبود انسان طلبشان میکند، صرفاً توهمی خودخواسته است.
گلهدارِ نبود آنچه میخواهم نیستم. اگر بخواهم همچو زندگی واقعی با دنیای مجازی مدارا کنم، باید بگویم: خب، حداقل نوتیفهای تلگرام را هنوز دارم. آن آیکون فلشمانند که سرش بالاست و گویی در حال پرواز است. الان که خوب نگاهش میکنم، شبیه بمبافکن B-2 نیز است.