شاید خیلیهاتون موقعی که اسم محتوا رو شنیدید، یه غول غیرقابل شکست رو جلوتون تصور کردید. یا حتی کلی به این موضوعها که چطوری شروع کنم اصلا یاد بگیرم؟ این همه سرفصل و اطلاعات؟ این همه موضوع رو چطوری جمع بندی کنم؟ و خیلی جاها شروعش نکردید چون شاید یکم گیجکننده بوده. شایدم مثل من ترس از شکست داشتید، یا فکر میکردید به اندازه کافی نمیتونید توش پیشرفت کنید؛ چون خیلی آدمهای دیگهای رو دیدید که خیلی خوب دارن کار میکنن.
اینجا دقیقا همون نقطهایه که خیلیا یا ولش میکنن، یا پیگیرش میشن ببینن اصلا چه خبره؟
میخوام از تجربه شخصی خودم براتون بگم؛ شاید شماهم تجربه مشترک مثل من داشتید و به دردتون خورد.
از وقتی ۱۲ سالم بود، توی فیسبوک و بلاگفا و و سایتا و فرومهای مختلف میگشتم و همیشهی خدا بعد از مدرسه آنلاین بودم. میشستم ببینم بقیه چیکار میکنن؟ چی دارن مینویسن؟ چطوری وبلاگهاشون رو خوشگل میکنن؟ چطوری کد مینویسن؟ این مقالههارو از کجا میارن منتشر میکنن؟ و بعد از یه مدتی هم خودم کلی فعال شدم. چندتا وبلاگ با موضوعهای مختلف داشتم، کلی پیگیر بودم ببینم رنکینگ گوگلم چقدر میره بالا؟ توی چندین تا فروم مختلف فعال بودم، اولش مقالههای مختلف رو از اینور اونور جمع میکردم و پست میکردم، بعد بهم گفتن این کار اشتباهه، سئو خراب میشه. منهم که نمیدونستم سئو چیه، مقالههارو به زبان خودم بازنویسی میکردم و با منبع دوباره پست میکردم. انقدر این کارهارو کردم که توی چندتا فروم مدیر شده بودم! از اونجا فهمیدم به این موضوع علاقه دارم ولی دقیقا نمیدونستم این کار یعنی چی. بزرگتر که شدم، سرکار عکس میگرفتم، ادیت میکردم، ویدیو میساختم و یه سری کارای دیگهی اینجوری. مدیرم یه روز بهم گفت چرا تولید محتوا کار نمیکنی؟ و همون روز پست باشگاه محتوا رو برام فرستاد که فصل جدیدش داشت شروع میشد. اولش ترسیدم، سرفصلهارو دیدم و فکر کردم که من نمیتونم! حتما خیلی سخته. ولی عزمم رو جزم کردم و ثبتنام کردم. دورهها شروع شد؛ کلاسا سنگین و مطالب زیاد. بخاطر کار و دانشگاه نمیتونستم سر همهی کلاسا آنتایم برسم، ولی بعدش که نگاه میکردم میدیدم چقدر هضم مطالب راحته با اینکه سطح علمی کلاس خیلی بالاست. همه چیز طوری توضیح داده میشد که برای همه قابل فهم بود، همه چیز از مبتدی تا حرفهای آموزش داده میشد با کلی پاورپوینت و کلی فایل فرعی که فقط دانشجوها خوب یاد بگیرن و کلی مثال داشته باشن. کلی مربیهای کاربلد و پیگیر، و کلی استادهای باسواد! هر سوالی هم که بود جواب میدادن. همین شد یه انگیزه واسه من که ادامه بدم به یادگیری مسیر. رفته رفته که پروژههارو تحویل میدادیم، هرچقدر سخت و سنگین یا زیاد، باعث میشد اعتماد به نفسم توی محتوا بره بالاتر، بتونم نقطههای قوت و ضعفم رو ببینم و تقویتشون کنم. کلاسا که میرفت جلوتر، میدیدم تمام سرفصلهای خرد خردی که از محتوا اینور اونور پخش و پلاست، اینجا همش یجا جمعه و خیلی حرفهای تر. خلاصه بعد از تموم شدن دوره، دیدم یه حرفایی واسه گفتن دارم! حتی اگر اول مسیر شغلیش باشم. اون غول بزرگ شکستناپذیر واسم شد مثل یه پازلی که فقط باید حل میشد، توی یه مسیر درست؛ قدم به قدم.
این مطلب رو واسه شمایی که شاید مثل قبلتر من فکر میکنی نمیتونی، نمیشه، زیاده، سخته، سنگینه نوشتم؛ که بدونی با انتخاب درست و تلاش و انگیزه خودت، همهچیز شدنیه. حتی بزرگترین غولهارو هم میشه شکست داد.