
پیرو انتشار عکسی از سفرای بریتانیا و روسیه در محل سفارت روس، نقدهای عمدتا اعتراضی بسیاری نوشته شده است. این عکس که یادآور نشست مشهور «تهران» میان روزولت، چرچیل و استالین به سال ۱۳۲۲ است، خاطرهی تلخ اشغال ایران را در اذهان عموم زنده میکند. در نقدهای نوشتهشده، از وقایع تاریخی منجر به برگزاری این نشست و همچنین تصمیمات متخذه گفته شد؛ و نیز از نیات اصلی پشت پردهی انتشار این عکس. در این نوشتار قصدی بر تکرار آنچه نوشتهشده ندارم و تنها به ذکر حکایتی بسنده میکنم که میتواند خود نشانی باشد از ضعف و انزوای مردمی که هر چه فریاد میزنند، در مسیر مناسبات بینالمللی نمیتوانند تغییری ایجاد نمایند!
زمانی سفیر کبیر بریتانیا و همسرش از سفر به تهران مراجعت میکنند و میبینند که سفارت از چهارراه استانبول فعلی به باغ قلهک منتقل شده است. سفیر و خانواده به همراه وسایل با درشکه به سمت باغ قلهک حرکت میکنند و پس از پیچ دروازهشمیران در سربالایی اسبها به دلیل سنگینی درشکه کند میشوند. گماشته از سفیر اجازه گرفته به چند بیکاره پیشنهاد پرداخت دستمزد برای هول دادن درشکه و کمک به اسبها میکند و آنان نیز به طمع دستمزد، شادمانه میپذیرند. گرمای شدید و سنگینی درشکه نفسشان را میبرد و مطابق سنت دیرینه ما ایرانیان درحالیکه به کار خود ادامه میدهند، دهان به غرغر و ناسزا میگشایند. سفیر که صدایشان را شنیده از گماشته جویا میشود و او میگوید که گرمای هوا و خستگی باعث شده حرفهای نامربوط بزنند. سفیر میپرسد که دقیقا چه میگویند و گماشته در پاسخ میگوید جسارتا به شما و همسرتان نسبتهای ناروا میدهند. سفیر تأملی میکند و میپرسد در رسیدن ما به باغ قلهک که مشکلی به وجود نمیآورد و گماشته با تأکید میگوید بههیچوجه قربان. سفیر سری تکان میدهد و میگوید اشکالی ندارد بگذار هرچه میخواهند بگویند.
...
منبع حکایت: روزنامه شرق، شماره ۴۰۷۴، شنبه ۲۳ مرداد ۱۴۰۰