عصر روز ۱۲ اردیبهشت سال ۱۲۷۵ هجری خورشیدی، ناصرالدین‌شاه قاجار که آن زمان ۶۵ ساله بود و به تازگی از زیارت حرم شاه عبدالعظیم حسنی به خانه باز می‌گشت، سراسیمه وارد کاخ گلستان شد و شروع کرد به اتود زدن. آن‌قدر محو نقاشی شده بود که حضور همسر دلبندشْ انیس‌الدوله را هم حس نکرد. کار تابلو که تمام شد، نامش را شاه شهید گذاشت.
سال‌ها بعد، در حالی که تعداد زیادی از خانواده‌ها، برای تماشای نقاشی‌های ناصرالدین‌شاه، وارد تالار آینه شده بودند، از وی درباره‌ی چرایی نام اثر پرسیدند. ناصرالدین‌شاه لبخندی زد و گفت:
«آن روز قرار بود کشته شوم، بحمدالله زنده ماندم و به شکرانه‌اش، زندگی‌ام را صرف هنر مورد علاقه‌ام نقاشی کردم.»
.
.
.
«شاه شهید»
نوشته‌شده در ۲۴ تیر ۱۳۹۹
