زخم‌ها

• دراز بکش و راحت باش، حالا آروم چشماتُ ببند، بهم بگو چطور اتفاق می‌افته؟
• اصلا دکتر چرا باید این کارو کنیم؟
• نقش بازی کردن می‌تونه یه تکنیک مفید باشه، زود باش، من روانشناستم. چطوره اصلا این‌طور شروع کنیم که ... یه شب بعدِ ساعت کاری، تو دفتر نگهت می‌دارم، بهت می‌گم همسرم منو درک نمی‌کنه، بهت می‌گم ما مثل دو تا دوست‌ایم تو خونه، نه زن و شوهر، اینا رو هم وقتی بهت می‌گم که می‌دونم به این شغل نیاز داری.
• نه این‌طوری نبود، یعنی نمی‌تونه باشه.
• باشه پس، ... تو بگو، چطوریه؟ باید همون‌جا بهت پیشنهاد خاصی بدم؟
• نه، نه، تو هنوز خیلی بی‌دست‌وپایی، نگرانی، نمی‌دونی داری چیکار می‌کنی، حتی نمی‌تونی چشم تو چشمم بشی.
• لابد بعدشم به حالم ترحم می‌کنی! اما یادت نره، هنوز من رئیستم، تصمیم با منه، می‌تونم وادارت کنم مال من باشی.
• اولش شاید؛ ولی زیاد طول نمی‌کشه، نه، بعدش می‌خوای که هم‌سطحت باشم، می‌خوای که شانس برابر داشته باشم، موفقیت برابر.
• شایدم فقط یه نیرنگ باشه تا تو رو بیشتر کنارم داشته باشم.
• نه، نه، تو منو باور می‌کنی، تو بهم اعتماد می‌کنی، حتی تسلیمم می‌شی، تو گذشته‌ی شخصی رو می‌بینی که ... که من وانمود می‌کردم هستم، شخصی که به دنیا نشون می‌دادم، با اعتماد به نفس، با صلابت، همه‌کاربلد ... ولی از درونْ هراسون، ازینکه متوسطم، ازینکه برات کم باشم، سراسیمه ازینکه نکنه زشتی‌هام فراریت بدن ...
• تو بخش‌های زشت داری؟
• می‌زنمت کنار، با مردای دیگه وول می‌خورم، قرار می‌ذارم ... ولی تو جوری عاشقمی که می‌ذاری برم شادی خودمو پیدا کنم، حتی اگه تو توش نباشی
• پس ... من باید یه قدیس باشم!
• نه، نه، تو هم می‌شکنی، خرد می‌شی، مستأصلی، ناآرومی؛ اما من همه‌ی جاهای شکسته‌ی تو رو می‌شناسم، تو خودت بهم نشون‌شون دادی، تک‌تک‌شون رو
• پس ... زخم‌های همو می‌بوسیم
• آره، همین کارُ می‌کنیم، زخم‌های همو می‌بوسیم

«زخم‌ها»

نوشته‌شده در ۱۲ خرداد ۱۳۹۹

اگر به دنیای داستان کوتاه و مینیمال علاقمندید، سری هم به صفحه‌ی مینیمال‌هام در اینستاگرام بزنید.