تا به حال تو همچین موقعیتی گیر نکرده بودم. یا باید می‌کشتم یا کشته می‌شدم. بی‌محابا به سمت هم تیر شلیک می‌کردیم. این که من دزد بودم و آن طرفْ پلیس، هیچ فرقی در وضعیت گندی که هر دوی‌مان گرفتارش شده بودیم، ایجاد نمی‌کرد. تیرهایم که تمام شد، دست‌هایم را بردم بالا، پیراهن سفیدم را هم درآورده بودم و در هوا تکان می‌دادم. از پشتِ ماشین پلیس در بزرگراهی خلوت، هفت‌تیرش را سمتم نشانه گرفته بود: «روی زانو، دست‌ها معلوم، گفتم دست‌ها معلوم»
نگاهی به چهره‌ی زارش انداختم، او هم ترسیده بود، شاید فقط یک گلوله برایش باقی مانده بود، خوش قیافه بود، حدودا سی ساله، موی جوگندمی، لاغر اندام و قد متوسط. چشمکی بهش زدم. صدایش را کلفت‌تر کرد: «گفتم بخواب رو زمین، دست‌هاتو بیار پشت سر» محلش نکردم، نمی‌دانم چرا خنده‌ام گرفته بود؛ حتی وقتی که صورتم روی کف اسفالت جاده مالیده می‌شد. عاشق شده بودم؟ شاید! لعنتی پسر بانمکی بود.
به هر حال سال‌ها از آن روز گذشته، من دزدی را کنار گذاشتم، شایدم دزدی من را کنار گذاشت! قبلش حبسش را هم کشیدم، دو سال و بعد هم آزادی مشروط. هیچ ملاقاتی نداشتم؛ جز یک نفر، همان پلیس لاغراندام با موی جوگندمی که هر بار با کلی شکلات و شیرینی می‌آمد تا به من سربزند. همانی که همین حالا در حیاط خلوت با نوه‌های‌مان دارد بازی می‌کند.
.
.
.
«دزد و پلیس»
نوشته‌شده در ۲۸ خرداد ۱۳۹۹
