پیرزن: رعنا لحظه‌ی آخری که شوهرت به دریا می‌رفت یادته؟
رعنا: اون شب این‌قدر سرد نبود.
پیرزن: حق داری، منم لرزم گرفته.
رعنا بلند شد تا باز هم هیزم داخل شومینه بریزد، هوای بیرون طوفانی بود و پنجره‌های کلبه‌ی محقرشان نای مقاومت نداشتند. ناگهان درِ کلبه باز شد و مرد ماهیگیری داخل آمد. رعنا جیغ کشید، میله‌های بافتنی از دستان پیرزن به زمین افتاد ولی مرد میانسال بی هیچ واکنشی رفت و نشست پشت میز ناهارخوری، همان جایی که جعبه‌ی موزیکال کهنه و نیمه‌سوخته‌ای روی میز بود. عکس‌های داخلش را یکی یکی در می‌آورد و نگاه می‌کرد. رعنا به طرف مرد ماهیگیر هجوم برد تا عکس‌ها را از دستش بگیرد ولی حلقه‌ی ازدواج خودش را درون جعبه دید. سوزش دستش او را متوجه انگشتانش کرد، هیچ حلقه‌ای به انگشتان سوخته‌اش نبود. سراسیمه رو کرد به پیرزن، نیمی از صورت او هم سوخته بود. پیرزن آرام از جایش بلند شد و عکسی را که زمین افتاده بود برداشت. عکس سال‌ها پیش را نشان می‌داد، آن زمان که اولین چوب ماهیگیری را برای پسرش خریده بود. پیرزن و رعنا سرشان را روی شانه‌های خیس مرد ماهیگیر گذاشتند.
پیرزن: رعنا لحظه‌ی اخری که شوهرت به دریا می‌رفت یادته؟
رعنا: اون شب این‌قدر سرد نبودپیرزن: حق داری، منم لرزم گرفته
.
.
.
«آن شب»
نوشته‌شده در ۸ مرداد ۱۴۰۰
با الهام از «غریبه و مه»، فیلمی به کارگردانی و نویسندگی بهرام بیضایی
عکس از Harris & Ewing، ژوئن ۱۹۲۹
