
بارانیاش را کمی که تکاند، قالیچهی کف راهروی هتل خیس شد، همان هتل همیشگی، همان راهروی همیشگی، اتاق همیشگی، همان تنهایی همیشگی. دوش گرفت و خوابید. صبح که شد تنها خدمتکار هتل از پشت در گفت: «اقا صبحونهاتون رو آوردم، بیدارین؟ ...» پاسخی نشنید، در را که باز کرد، این پردههای هراسان پنجرهی باز اتاق بودند که به سمتش آمدند. اقای همیشگی در اتاقش نبود. خدمتکار نیمچه غری میزند و به مانند روزهای پیش، اتاق را برای ورود دوبارهی او مرتب میکند. تقویم رومیزی را به تاریخ دیروز برمیگرداند و عقربههای ساعت دیواری را به چند ساعت پیش از خودکشی تنظیم میکند. او میداند که هر کسی لیاقت یک فرصت دوباره را دارد؛ حتی اقای همیشگی.
.
.
.
«آقای همیشگی»
نوشتهشده در ۲ تیر ۱۴۰۰
عکس از مجموعه هنری Kai Ziehl