پوشال های برف پشت پنجره دست تکان می دهند. لبخندشان را می بینم .کمی نور لازم دارند تا پایکوبی شان تکمیل شود .خورشید هم امروز ناز دارد .پوشالها بی خبر از ناله ها می رقصند . آنها از کوه های پشت تاریکی آمده بودند به امید جایی بهتر و زیباتر . باد چه زیبا پشت گوششان نوازش می کرد و ناله ها رو پنهان . کبوتری خسته کنار پنجره بالهایش را تمیز می کرد . منتظربود.. منتظر برفی تازه و بدون ریا ....نورخودش را از لابلای پرده های آلودگی کنار زد و روی کبوتر نشست . پوشالها پیچیدند به سمت نور .باد در گوششان چیزی گفت وآنها را برد ..کبوتر رویش را برگرداند نمی خواست یاد آور روزی باشد که خودش از کوههای پشت تاریکی آمده بود .
دردها بی حس شده اند. آرزوها شکسته و خاموش در کنار مردم چال شده اند. ما همه دیر کرده ایم ...دیریم ..دیر ... ما گیر کرده ایم بین مغزهای کوچک بی صدا ...مغزهایی مثل آدم آهنی که به هر سو میروند ...درست وغلط را تشخیص نمی دهند. مغز های کوچک پر شده از باور..... کاش سهراب بود شعرهایش را از تاریکی بالا می آورد و با باران سرب می شست ...سهراب دیگر نمی شود چشمها را شست چون آبها آلوده است بادها سربازهای دیوهای هذیان زده اند .و..چشمه ها نماینده شهر های خواب الود .
شیده شریفی