وقتی وارد جهان شدم کودکی بودم که جهانی برای خود نداشت. شاد بودم و خوشبخت .آن جهان زیبا بود و پر از رمز و راز . تا اینکه تعلیم دیدم که بیاموزم و با شناخت و آگاهی ، جهانی برای خود بسازم . کم کم جهانم را ساختم .جهانی بزرگ با حصاری محکم که دور تا دورش کشیده بودم تا از آن جهان بیرون فاصله بگیرم . دیگر آن جهان زیبا برایم زشت شده بود و نا آرام .هر چه جهانم بزرگتر می شد احساس تنهاییم بیشتر می شد . تا اینکه به خود آمدم و دیدم تنهای تنها در نقطه ای درست در وسط آن نشسته ام.. نه صدایی، نه آشنایی و نه حتی سایه ای که بتواند لحظه هایم را پر کند . گویی در بیابانی بی آب و علف نشسته ای و سراب میبینی و وقتی نزدیک می شوی .. هیچ ...
آموخته بودم که با تفکر ،راه زندگی را پیدا کنم. تو انسان در حال شدن هستی و می توانی بیافرینی .کم کم دیوار دور جهانم را نازک تر کردم هر چه جلوتر می رفتم صدای رقص و شادی بیشتر می آمد .می خواستم همه را وارد جهانم کنم .جا برای همه بود . آنها با ظاهری معصوم و متعجب وارد می شدند و با نگاه های کنجکاوانه من را دنبال می کردند گویی انسانی متفاوت از خلق خدا دیده اند . با این کار جهان بیرون را پر از سکوت کردم و جهان خودم را پر از غوغا .یکی یکی دست در دست حلقه ای شدند در جهان زیبایم.« ما» شده بودیم در هیاهوی بیکران . کم کم بزرگ شدند و ترسناک .همانند هیولایی که قصدش ویرانی است ،غارت می کردند و با هم می جنگیدند .جهانم را ،جهانی که سالها برای به دست آوردنش علم و دانش آموخته بودم را تکه تکه می کردند . شبانه دیوار جهانم را تعمیر کردم و غارتگران را به زور بیرون کردم .در همان نقطه تنها ماندم و تنها چیزی که کنارم مانده بود شاخه گلی از آن جهان بود که آن هم یک روز بیشتر دوام نداشت.