امید

مرا از جهان هراس و وحشت بیرون آر

همانجا که از سکوت بی تفاوت لحظه ها

در میان گمشده ها

کسی از درون حقیقت

عشق را با گیسوان زنان دار می زند

نه از آن مرگ هراسی باشد

عشق را فرصتی نیست

تا حقیقت “دوست داشتن “را جار بزند

مرا از ناله های مزار عشق بیرون آر

همانجا که از فریاد خاموش رودخانه ها

در میان تازیانه ها

کسی مردگان برهنه را

در گورستان شهر ویران شده ام

خاک نمی کند

میدانم !!!! راهی نیست

مسافران خورشید

راه را خورده اند تا طعم عشق مرده را

بر آسمان باردار خاطرات جاری کنند

میدانم !!!راهی نیست☘️

شیده_شریفی

۹۹/۳/۱