هر سال که بهار می شد، درختچه های گل سرخ حیاطمان هم پر از گل می شدهر چند روز یک بار یک شاخه از آن را می کندم و با ناز و نوازش راهی زندانی به نام گلدان می کردم . آن شاخه گل محکوم بود محکوم به اعمال شاقه ی عطر افشانی .. شبها رویاهایم را می ساخت و روزها داستانهایم را. ساقه که طاقت این زندان تنگ وباریک را نداشت کم کم کج می شد و رگهای بدنش می گرفت مثل یک نوع سکته مغزی یا شاید هم سکته قلبی. گلبرگهایش یکی یکی خودکشی می کردند. من نظاره گر مرگشان بودم و این مرگ را در لنز دوربینم تبدیل به عکس می کردم . آنها سقوط می کردند ولی متلاشی نمی شدند .با سقوطشان فریاد می زدند که ما می خواهیم بمیریم ولی من نمی شنیدم . هر کدام که می افتادند نوری می شدند درکهکشان آرزوها. همانند سقوطهایی که صدا نداشتند و بی سر و صدا دفن می شدند. بعد دسته جمعی گورشان می کردم وقتی خشک می شدند با دست، مچاله شان می کردم انگار می خواستم بی عدالتی ها و بی رحمیهای زمانه را سر آنها خالی کنم. جنازه هایشان را در قوطی میریختم و درش را محکم می بستم تا روزی آخرین عطر آزادیشان را در قوری چای پخش کنند . بعد ساقه ی مرده را از گلدان در می آوردم آن را با دست تا می کردم نصف می کردم شاید خونش را ببینم ولی خونی نمی آمد اصلا خونی تو رگ هایش نمانده بود که ببینم یادم می آید هر وقت ساقه را له می کردم یکی از تیغهایش خودش را در گوشه انگشتم فرو می کرد. خون زیادی از پوستم بیرون می زد به رنگ سرخ .عصبانی می شدم و فریاد می زدم ،ساقه ی له شده را پرت می کردم تو‌سطل زباله ی فراموشی ها و باز تکرار و تکرار . امسال که آنها را دیدم روی گلدان بزرگ طبیعت دستهایشان را رو به آسمان برده بودند و سرود آزادی می خواندند . نتوانستم نزدیکتر شوم تا قطره ای از بوی بهار را حس کنم. آنها پر از زندگی بودند و من پر از مرگ .سعی کردم لبخند برنم شاید به من فنا شده در هستی نظری کنند. سخت در اشتباه بودم آنها چهره واقعی من را از پشت صورت ماسک زده ام می دیدند .آیا همانطور که سقراط گفت “ اضطراب و ترس ازمرگ ، زندگی آدمی را می سازد “من هم باید زندگیم را دوباره بسازم . انسان امروزی یا مدرن چگونه با ترس از ویروس کرونا زندگیش را می سازد. آیا در دوران زندگی پسا کرونا انسان مدرن تبدیل به انسان الترامدرن می شود ؟یا به انسان کلاسیک گذشته ها بر می گردد؟ نمیدانم ☘️
شیده شریفی
بهار ۹۹
