روزگاری تنها آرزویمان بزرگ شدن بود
پوشیدن کفش های بابا
نشستن پشت ماشین
هر چه گذشت و به این آرزوها نزدیک تر شدیم
اما چیزی را از دست دادیم
که الان ارزوی ماست
آرامش کودکی بدون دغدغه