نشسته بود روی نیمکت پارک. پشتش رو تکیه داده بود به دسته و بازوش رو چسبونده بود به پشتی. پاهاش رو هم گرفته بود توی بغلش. همین طرز نشستنش هزار تا غرغر و درد دل و حرف بود. هیچی هم نمیگفت من میشنیدم.
گفت:
جوری باهاش حرف زدم که دیگه پشت سرش رو نگاه نکنه اما تا لحظهٔ آخر فقط لبخند زد... لبخند هم نبود... یه چیزی بین بغض و پوزخند بود... مثل فحشی بود که لازم نبود به زبون بیاره... مثل اسید وجود منو میشست و میرفت...
گفتم:
تو با این همه دقتت در توصیفات باید نویسنده میشدی نه یه عاشق دلسوخته که همه فکر میکنن یه معشوق سنگدله!
.
گفت:
تو هم با این توصیفاتت از من نمیدونم چرا تا حالا اون کتاب کوفتیت رو ننوشتی!
توی نگاهش یه «چه غلطی میکنی؟» هم بود که به روی مبارک نیاوردم!
#معشوق
#عاشق
#سایه_معشوق_اگر_افتاد_بر_عاشق_چه_شد