پلیس قاتل را سرزنش میکند و سرش فریاد میزند که تو انسان نیستی! چطور میتوانی یک آدم را اینطور بکشی؟ حالا که کشتی چرا دستوپایش را اینطور بستی و دفن کردی و...
وقتی مأمورها میخواهند جسد را منتقل کنند میبینند فقط با دستوپای بسته میتوانند آن را داخل ماشین بگذارند...
یکی از تکاندهندهترین لحظههایی که در فیلمهای سینمایی دیدم...
«روزی روزگاری در آناتولی» فیلم تلخ و سردی در حالوهوای مرگ، حالوهوای یک روستای کوچک ترکیه، حالوهوای روابط محدود اما تا حد مرگ، تأثیرگذار آدمهاست...
.
نوری بیلگه جیلان از پشت چهرهٔ آدمهایی که سرد و بیروایت و خسته و بیزار به نظر میرسند، چنان روایتهای عمیق و کشندهای را نشان میدهد که حس غالب من از تماشای آن، ترس است... ترس از موجود دوپایی که راحت میتواند برای مرگ و زندگی، حتی شکل مرگ و زندگی دیگران تصمیم بگیرد و در عین حال قربانی سیستم و فرهنگی باشد که در هر مقام و موقعیتی، او را در وضعیت رنج قرار میدهد... وضعیت بیزاری
