بیماری بزرگ غرب (البته به نظر من شرق و غرب دیگه نداره) این است :" من زمانی خوشحال خواهم بود که ..." این باور ماست که خوشحالی هدفی ایستا و متناهی است و به مجرد اینکه فلان ارتقا را بگیریم یا فلان خانه را بخریم یا فلان همسر را اختیار کنیم یا هر چیز دیگر، شادی در چنگ ماست . این باور را محبوب ترین خط داستانی زندگی معاصر در ما القا کرده است : آدمی هست ; این آدم بابت کالا یا خدمتی پول خرج می کند; این آدم تا اید خوشحال است.این پیام تبلیغ های تلوزیونی است. به طور متوسط انسان 100 ها ساعت تبلیغ تلوزیونی تماشا می کند . بنابراین ، اندکی شست و شوی مغزی اجتناب ناپذیر است . آیا تعجبی ندارد که ما این قدر راحت فرض می کنیم هر تغییری که ایجاد کنیم اثرش تا ابد خواهد ماند ؟ این برای تغییر رفتار هم مصداق دارد. هدفی تعیین می کنیم و به اشتباه فکر می کنیم که با دستیابی به آن خوشحال خواهیم بود و اینکه هر گز به وضعیت قبلی بارنخواهیم گشت. این عقیده حس کاذب ماندگاری را در انسان بر می انگیزد.
قصه های پریان با این جمله ختم می شوند : " و از آن به بعد ، آنها خوش و خرم زندگی کردند." به همین دلیل است که به آنها می گویند قصه پریان، نه مستند .
گزیده ایی از کتاب خلق رفتارهای ماندگار ...