۹۹/۶/۱۸
وقتشِ، وقت رفتن،وقت گم شدن،بار دِگَر غرق شدن، نیست شدن در خویشن تن.
تا از نیستی برسم به هستی،رد شوم از دالان های تاریک اعماق وجودم.پس زنم پرده های تاریک درونم را، رد شوم از این دیوار نامرئی، برسم به حقیقتِ آنچه که هستم. با خویش تن بیشتر آشنا شوم. آری باری دِگر از من منی نو زاده شود.
شیدا تر، شکیباتر، جسورتر، تواناتر،با ایمان بیشتر، آری دیوانه تر از پیش.
های شری کجای؟ اصلا حواست نیست! خدا اینجاست چندی دیگر بماند در انتظار تو؟ دِ لعنتی وقتشِ که بیای
