«خونه‌ت قلبِ آدم‌هایی هست که دوستت دارن بی‌شرط».
گفت. با خوندنش بی‌نهایت احساس آرامش کردم. خیلی خوشحال بودم، شدم. چه خونه‌ای بهتر از این؟ چه زندگی‌ای بهتر از این زندگی؟
اَمّا، خیلی زود دوباره اون اضطراب، اون حس آوارگی برگشت تو وجودم. شاید چون خیلی بهش خو گرفتم. یا شاید چون خیلی آواره‌ام.
