تاحالا شده شبهنگام به بالای سرت با دقت نگاه کنی؟ این پاشش نقطهنقطهی نور، در میان انبوه تاریکی و سیاهی. من خودم سالهای سال به این دنیای شگفتانگیز بالای سرم بیتوجه بودم. فقط گاهیاوقات وقتی بیرون از شهر بودیم، به آسمان نگاه میکردم، و غری هم به آلودگی نوری و هوای تهران روانه میکردم. اما، بیتوجه بودم، به بیشمار "نقطهی نور".
دوران آموزشی سربازی اما کمی متفاوت شد، توجهام به این دنیای بالای سرم بیشتر شد، و بچهها رو هم سعی میکردم شیفتهاش کنم. هرچند من کار خاصی نمیکردم، فقط بهشون پیشنهاد میدادم چند دقیقهای بهش خیره بشن. همین. لذت دیدن شهابسنگ و ستارهها، توی آسمون درخشان حومهی #اردکان یزد.
اما دلم میخواد بیشتر با دنیای صورتهای فلکی و افسانههاش، دنیای رمزآلود و پرقصهاش، قصههای شنیدنیاش آشنا بشم. مثلن همین #صورت_فلکی #جبار یا #شکارچی . میشه خیلی ازش خواند و نوشت. قطعن آموختنیهای بسیاری توی خودشون دارن.
خواستم بگم زمین هم بیشباهت به این آسمون نیست. "نقطه نور" توی آسمون و زمینِ پر از تباهی و تیرگی زیاده. سعی کنیم بیشتر بگردیم، ورق بزنیم، بشناسیم، بخوانیم، و دقیقتر بنگریم. به آسمون، به زمین. تیرگیها مشخصاند، دنبال "نقطههای نور" برو. تو رو به جای بدی نمیرسونن. خیالت راحت. دستکم میببنی کجا هستی. آگاهانه.