
این چند وقتی که حسابی مریض بودم، چیزهای عجیبی هوس میکردم. مثلا دلم میخواست برگردم به هجدهنوزده سالگیام، وقتی اینقدر وقت آزاد داشتم که یک ماه رمضان روزه بگیرم و مسابقهی ماراتون فیلم و سریال با خودم برگزار کنم. یا همینجوری بیدلیل شروع کنم به الکل خوردن. هر چه توی یخچال هست با دو قلپ جین قاطی کنم و لم بدهم روی مبل با لیوانی به این گندگی توی دستم. بیهوا بروم سراغ رفقا و برنامهی کافهگردی بچینم. دلم میخواست به تکتک اقوامم زنگ بزنم، حتی آنهایی که دیگر این سالها مرا حسابی یادشان رفته. خرتخرت و پاکشان بیایند سراغ تلفنی که چرتشان را پاره کرده و ببینند دختر فلانیست که آن سال پاشد رفت خارج. بیحوصله اما دلسوز حالم را بپرسند و من دلخوش شوم که برایشان مهمام، حتی اگر فقط بخاطر دختر فلانی بودنم باشد.
وقتی بهتر شدم برعکس همهی اینها اتفاق افتاد. به زور پای فیلم و سریال مینشستم. دلم میخواست کتاب بخوابم و توی سکوت غرق باشم. فامیل که هیچ، به مامان هم سختم بود تلفن کنم. دلم میخواست کسی مرا یادش نیاید.
ساعتها به این فکر کردم که چرا. درست وسط مریضی دلم تمام چیزهایی را میخواست که باعث دلخوشی آدم زندهاند. حالا که میتوانستم همه را داشته باشم، حتی فکرشان را هم نمیتوانستم بکنم. دلم تمام شدن همهی کارهای ناتمام را میخواست. دیگر هیچ شروعی وسوسهانگیز نبود.
فکر میکنم دارم میفهمم که چرا این اوضاع و احوال را دارم. فیلمها، دوستها، لیوانهای جذاب الکل و فامیلهای دلسوز وقتی نیازشان داشتم نبودند. خیال و محو و گم و دور بودند. همهی فامیلها بدون من خوب زندگی میکردند. همهی الکلها سرخوشانه در دست این و آن بودند. قهرمانهای فیلمهای موردعلاقهام پی زندگی خودشان بودند. ریک و لیسا هنوز یکدیگر را یواشکی توی کافهی امریکایی ریک میدیدند. کسی منتظر آن تماشاگر دلباخته و مشتاق نماند.
باید باورم شده باشد که بدون همهچیز و با هیچچیز میتوان و شاید هم باید زندگی کرد.