
وقتی پدرم مرد هنوز خیلی چیزها اختراع نشده بود. شبکههای اجتماعی محدود و کوچک بودند. کوچک و بزرگ موبایل نداشتند. هنوز نمیشد نصف کارهایت را آنلاین انجام بدهی. کارتهای بانکی رویای امریکایی بودند. همهی اینها شاید باعث میشد ما زمان بیشتری با هم بگذرانیم. کلی فیلم، کلی پارک، کلی قصه، کلی ماجرا. ولی در عین حال غمگینترین ضربهی تاریخی جهان را هم به من زد: سلفی نداشتن با پدرم.
لازم است اضافه کنم که من با همهچیز سلفی دارم. با شهرهای قشنگی که دیدهام. با لپتاپم موقع درس خواندن. با غصههایم وقتی لیوان چای به دست و لبخند زورکی برلب دارم قورتشان میدهم. با کاناپهی جدیدم، با دوستهای قدیمیام، با بیماریها و خوشحالیها و بیحوصلگیهایم. اگر همین امروز هر چه سلفی گرفتهام پاک کنم، نود درصد از حافظهی همهی وسایل الکترونیکیام مثل روز اول میشود. سفید سفید.
امّا میدانید در عوض چی سفید سفید است؟ جای پدر توی قاب گوشیام. فقط یک عکس کوچک از هزاران خاطرهی خوبمان با هم. حس خوب من، خندههای همیشگی و آن حس فوقالعادهی امنیت یک دختربچه کنار پدرش. این آیفن لعنتی کجا بود وقتی آخرین بار سرم را روی پایش گذاشتم، آن شب آخر؟
از آن بیشتر، همهی چیزی که آرزویش را دارم، امروز فقط یک سلفی لایو است.
وقتی آن نرمافزار زنده کردن عکسها حسابی معروف شد، بدو بدو هر چه عکس دور و نزدیک و تار و تاریک از پدرم داشتم رویش آپلود کردم. همین که توی عکس پاسپورتش چشمهایش را بر هم زد و با من چشم توی چشم شد، همهی دنیا در برابرم بیارزش آمد. چیزی جز دیدن دوبارهی آن لبخند نمیخواهم.
امان از حسرتهایی که تکنولوژی بر دلمان گذاشته است.