
سرزمین پدری نداریم. سرزمین مادری هم نداریم. رفیق مهربون نداریم. نارفیق مهربونم نداریم. خواب راحت، بیداری راحت، کابوس وحشتناک، کابوس زیبا هم نداریم. همهی اونچه داریم افرادن. یه عالمه سر و شکم و پا که همینجوری توی دنیا میلولن. گاهی همدیگه رو گاز میگیرن و گاهی هم بغل میکنن - بیشتر بخاطر به وجود آوردن افراد دیگه. گاهی گیج میشیم و چینش مشخصی از این آدمارو کشور، قوم، یا طرفداران تیم چلسی صدا میکنیم. ولی این درست نیست. ما فقط یه عالمه فرد داریم که گاهی برحسب نیازشون الکل میخورن، جیغ میکشن، تیم چلسی رو تشویق میکنن و شب بغل زنشون بیهوش میشن. زن هم تمام روز فقط یه فرد بوده.
چقدر فقط یک فرد بودن سخته. کاش به جایی یا کسی تعلق داشتیم.