حیف!

فکر میکنم نفرین زمین تنهایی‌ست. درست زمانی که در عمیق‌ترین جای دریایی، یا درست وقتی سرمست از همنشینی‌های بی‌عیب‌و‌نقصت هستی، با تنهایی چشم در چشمی. ولی نفرین زمین به این مقدار راضی نیست. همینکه تنهایی، کافی نیست. باید تنها باشی، و همزمان بدانی که میشد تنها نباشی. که یک قدم راست یا چپ، یک نگاه روبرو یا پشت سر میتوانست نفرینت را بشکند. این است که در لحظه‌های آخرت میگویی: حیف شد، فقط یک قدم مانده بود!