از آن دسته افرادی بود که به هر چیز کوچکی در این دنیا معنا میبخشید..از آنهایی که میتوانستی حرفهایش را از نگاهش بخوانی،میتوانستی از باغچه گل بچینی و برقِ ذوق و شوق را در چشمانش ببینی. آسمان ابری را پرستش میکرد،دانههای برف را در دستانش نگه میداشت و زمانی که عاشق میشد عاشقترین بود،قلبش را پر از عشق میکرد و در یک سینی پُر از گل به این و آن تعارف میکرد، مانند مخزنی که آب داشته باشد عشق را از قلبش که خارج میکردند او را رها میکردند و جایِ آنها همیشه در قلبش خالی میماند.
در تمام عمرش هر کجا که قدمی میگذاشت روحش را آنجا رها میکرد تا باد عطرِ آدمهای مورد علاقهاش را برایش هدیه بیاورد، هر کجا که انسانی میدید کمی مکث میکرد و لحظهای بعد از آدمها در سرش قصه میساخت و تصویر آنها را تا ابد امانت نگه میداشت.
«که حضورِ انسان آبادانی است»
حتی اگر روزی به فراموشی دچار میشد، لا به لای هذیان هایی که میگفت میتوانستی رد پای تمام آدمهایی که در زندگیاش دیده است را دنبال کنی.میتوانستی ردشان را بزنی به اعماق خاطراتش بروی و داستان تمام این آدمها را بخوانی، جا پای بعضی از آنها آنقدر در زندگیاش محکم بود که برایشان شعر میگفت برایشان قصه میخواند برایشان مادری میکرد... بعضیها را آنقدر دوست داشت که در نبودشان همان چیزهایی کوچک هم در زندگی دیگر برایش لذت بخش نبودند،اما حضور انسانها او را شاداب و شادمان میکرد. روزهایی که انسانهای مورد علاقهاش کنارش بودند از غم و غصههایش شیرینی میساخت و آن را قورت میداد تا مبادا تلخی کند، آن روزها چشمش به هرچیزی بود جز ساعت گذر زمان برایش مهم نبود زیرا در لحظه زندگی میکرد و هر ثانیه را میچشید، خودش را مانند پروانهای میدید که دور شمع میچرخد، میدانست تهش سوختن است و از نبود آن انسانها آنقدر به خودش میپیچد که میمیرد اما چه فرقی داشت؟ این که او آنها را دوست داشته باشد یا آنها او را؟

میدانست بعضی آدمها فقط اندازه یک فنجان چای مهمانش هستند و به آنها بیشتر وابسته میشد، همان هایی که میآیند و آمدنشان تا ابد در ذهنت حک میشود. در فراموشی و گذر از انسان ها و زندگی تبحر نداشت، اما در عشق ورزیدن و نگهداری خاطرات آنقدر ماهر بود که رفتن آدمها را تا ابد یاد میکرد.
اما تنها یک چیز را تا آخر زندگیاش فراموش کرده بود، آن هم خودش بود. آنقدر به آدم ها بها داد که آخر سر مهم ترین چیز در زندگی یعنی خودش را از یاد برد. کبریتی زد و تمام خودش را سوزاند.
« برای تمام آدمهایی که جایشان در زندگیام خالی میماند»
