راوی برایم نوشت: غزل میگفت غزل شد و کسی او را نخواند، اگر غزل نخوانند،عرفان میخوانند؟
راوی، چه حیف از این شوق و چه آه از این درد! چه حیف که سودای وجود داشته باشی و کسی نبیند و آه از دردِ نبودن، آه!
چه حیف که آدمی وجود داشته باشد و هیچکس او را نبیند،هیچکس او را نخواهد..چه حیف است این پیکرِ من!
آری من نه لیلیِ مجنون بودم نه شراب در ساغری، ولی من، من بودم. من زن بودم. من غزل بودم غزل.
چه حیف است آرزوهایم چه حیف است اشکهایم...
من هم کَسی بودم...
چه مبارک است این تنهایی و این غم...
راوی، این مردم بر سر گور غزل میخوانند..تا زندهایم اَه هستیم و وقتی مُردیم بَه.
پس اگر بر سر مزارم آمدید بخوانید:
از غزلهایم فقط خاکستری مانده به جا
بیت های روشن و شعلهورم را باد برد
