آخرین سایه

«به نام خداوندی که هنوز در قلبم زنده است»

میخواهم این متن بخشی از وبلاگ کوچک و امن من باقی بماند..

امروز ۱۸ مهرِ ۱۴۰۵ ، اگر از من بپرسید که سال دیگه این تاریخ کجا هستم، باید بگم تنها یک کلمه برای پاسخ این سوال دارم. نمی‌دونم.

فقط یک ماه به تولد ۱۸ سالگی من مونده و در این سال هایی که از خدا عمر گرفتم، یاد گرفتم زندگی هیچ وقت قابل پیش‌بینی نیست؛ زندگی برای هدف های کوتاه مدت خوشابند هست. انسان هیچ وقت نمیتونه با قطعیت حتی در مورد یک ساعت دیگه‌ی خودش صحبت کنه. مثلا غزل در مهرِ ۱۴۰۴ هرگز فکر نمی‌کرد الان توی چنین وضعیتی باشه..راستش از بابت تلاطم های زندگی ناراحت نیستم اما عمری که جلوی چشم‌هام به این آسونی داره میگذره اذیتم می‌کنه. من پخته تر شدن خودم و تغییرات خودم رو به وضوح میبینم و این به قدری ناراحت کننده‌ست، میگن بهترین دوران زندگی هر انسانی نوجوانی و جوانی هست اما به نظر من کودکی با این که خاطرات پررنگی از خودش به جا نمی‌ذاره ارزشمند‌تره، شاید جوانی مهم ترین دوره زندگی انسان باشه، همون دوره‌ای که خاطرات تلخ و شیرین رو شکل میده.

من کودکی خوبی داشتم و معمولی، مثل تمام بچه ها بازی می‌کردم خوشحال بودم و.. اما میدونید چی باعث شد هیچ وقت مثل بچگیم خوشحال نباشم؟ من از همون بچگی بزرگ شده بودم، من باید مراقب برادر کوچکترم می‌بودم و این باعث شد من همیشه یک قدم جلوتر باشم، در ظاهر چیز خوبیه اما اگر به عمقش سفر کنیم تنها چیزی که انسان رو در زندگی زجر میده دانستن هست. میگن آدم‌هایی که به اصطلاح دیوانه هستند بیشتر از بقیه از این جهان درک و فهم دارن. برای همین من زود بزرگ شدم و همیشه توی دلم غم بود، چه برای خودم چه دیگران چه جامعه چه این جهان.

این متن رو اول برای خودم نوشتم که هیچکس قدرم رو ندونست و نمیدونه و دوم برای یادگاری.

راستش گذر زمان برام خیلی جالبه، امروز یکی از دوست‌های چند ساله‌ی من بچه‌اش به دنیا اومد.

باورش برام سخته حتی هنوز باور ازدواج دوستام برام سخته، انگار توی مرزی بین رها کردن کودکی و وارد شدن به بزرگسالی گیر کرده باشم، به نظرم آدمیزاد توی این مرز به فروپاشی میرسه.

امروز برای خودم و بقیه آرزو کردم سال دیگه این موقع هرجا که دوست دارن باشن. مثلا من خودم دوست دارم وسط جنگل باشم واقعا همیشه اینو دوست دارم.

امسال نسبت به سال‌های قبل غم بیشتری توی سینه‌م هست و افکار بیشتری دارم تا باهاشون خودمو بخورم و مغزمو ریز ریز کنن از درون...

آدمیزاد هم موجود عجیبیه خودش خودشو آزار میده

راستش لحظه آخر که میخواستم بنویسم این عنوان برای متن به ذهنم رسید، چون که فکر میکنم آخرین چیزی که قبل مرگ کنارم هست سایه خودمه:)